Wednesday, February 27, 2008

சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக்கொல்லி !



நமக்கு கொஞ்சம் நஞ்சம் இருக்கும் மனிதத்தன்மையையும் ,கொன்னு குழம்பாக்கி...மதிய சாப்பாட்டுக்கு பரிமாறிடும்போல இருக்கு இந்த பாழாப்போன கோபம்!

அப்ப கோபமே கூடாதா?-

யாரு சொன்னா? நல்லா கோபப்படணும்!

எப்போதும் கோபப்படுபவன் முட்டாள் !
எப்ப்போதுமே கோபப்படாதவன் மண்ணு !

பாரதியார் கூட ரௌத்திரம் பழகு ன்னார். பழகுதல் என்றாலே ஒரு பயிற்சி இருக்கணும். பயிற்சின்னா அது போலியாக்கூட இருக்கலாம். ஒத்திகை மாதிரி.! ஆனா அதை மனிதர்கள் மேல திருப்புவதில்தான் நாம் தோற்றுவிடுகிறோம்.

நாம் ஒரு விருந்துக்குப்போறோம். நமக்கு கத்திரிக்காயில் செய்த எந்த உணவுப்பொருளும் பிடிக்காது. ஆனா அங்கு அதை போட்டு விடுகிறார்கள். ஒன்றும் சொல்லாமல் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு பிடித்தவற்றை மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டு வருவோம். சாப்பிடும் பொருளில் நல்லவை அல்லவை பார்க்கத்தெரிந்த நமக்கு வார்த்தைகளில் மட்டும் அப்படி ஒரு கரிசனம். எல்லா வார்த்தைகளையும் எடுத்துப்போட்டுக்கொண்டு.. பதில் ஆக்ரோஷமாய் சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று உணர்விடம் தோற்றுப்போய் நிற்போம்.

ஒருவர் சாதாரணமாக...'நாயே' என்று திட்டிவிட்டால்...ஐயோ பாவம் எதிரில் இருப்பவர் மனிதர் என்றுகூட என் நண்பனுக்கு தெரியலையே! அவ்வளவு பரிதாபமாகப்போய்விட்டானே என்று நினைத்துக்கொண்டு, மனதுக்கு இதமளிக்காத ,பிடிக்காத வார்த்தைகளை எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருந்தால்,
பிழைத்தோம். அதே சமயம், நானா நாய்..நீதான் நாய்..உன் குடும்பமே நாய்..என்று வார்த்தைகளை தடிக்கவிட்டு கிட்டத்தட்ட நாய்க்குரலுக்கு மாறி குரைக்க ஆரம்பித்துவிட்டாலே...சொன்னவனின் நோக்கத்தை பூர்த்தி செய்துவிடுகிறோம். அவன் புன்முறுவலுடன்.நிற்பான். .! ஆஹா என்னமாய் குரைக்கிறான் என்று ! (அல்லது அவனும் சேர்ந்து ஆரம்பித்துவிடுவான்)

குழந்தைகள் கூட , கோபப்படும் கடைக்காரரையோ, பக்கத்து வீட்டுக்காரரையோதான் -போட்டுப்பார்க்கும்!

பாலகுமாரன்...கல்லூரிப்பூக்களில் கூறுவார்.

'கோபம் அடக்குவது என்பது ஒரு ரசவாதம். அதை பொறுமையில் ஊறப்போடவேண்டும். அதற்கு வெறியேற்றவேண்டும். வாழ்வில் ஜெயித்துக்காட்டுவதன் மூலமே கோபத்தை வெளிப்படுத்தமுடியும்'  என்று!

ஆனால் இன்று கோபம் சேமிக்கப்பழகவில்லை நாம் ! அது ஒரு காட்டாறு..அதை அப்படியே விட்டுவிட்டால் உங்கள் ஊருக்குள் புகுந்து எல்லாவற்றையும் சுருட்டிக்கொண்டு ஓடிவிடும். ஒரு அணை போடுங்கள். மெதுவாக அதன் மதகுகளைத்திறந்துவிடுங்கள். ! கோபத்தில் அழகு மிளிரும்.

மேலாண்மையில் ஒரு விஷயம் சொல்லுவார்கள்...
கோபத்தோடு எழுபவன் நஷ்டத்தோடுதான் அமர்வான் என்று.!

நம் கோபத்தின் ஆழம் எப்போதாவது வெளிப்படும்போதுதான் விளங்கும். எப்போதும் கோபிப்பவர்கள் கேலிக்குரியவர்களாகவே ஆகிவிடுகிறார்கள்.

நான் சின்ன வயதில், அதிக சேட்டைகள் செய்யும்போது என் அம்மா சத்தம்போட்டு அடிக்கத்துரத்தி என, கோபப்படுவார்கள் . என் அம்மாவை கோபப்படுத்தி பார்ப்பதற்காகவே, சேட்டைகள் செய்திருக்கிறேன் என்று இப்போதுதான் விளங்குகிறது. என் குடும்ப மனிதர்களின் கோபங்களும் சச்சரவுகளும் கோபத்தின் மீது எனக்கு ஒரு கோபத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. அதை அடக்கப்பழகி, பின்னர் அதை வெளிப்படுத்தவும் பழகி..ஓரளவுக்கு சமாளித்து ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அந்த ஹரி சாடு....விளம்பரம்....கோபப்படுபவனின் ஊழியர் மன நிலையை சிறப்பாகச்சொல்லும்!

எனக்குத்தான் பேசத்தெரியும் , எழுதத்தெரியும், இப்போதெல்லாம்...டைப் பண்ணத்தெரியும் என்றால்...நாம் உதாசீனப்படுத்தப்படுவது உறுதியாகிவிடும் ! கருத்து மோதல்களின் கோபம் கருத்துகளிலிருந்து பயணம் செய்து மனிதர்களை அடையும்போது கொஞ்சம் அயர்ச்சியாகத்தான் ஆகிவிடுகிறது. கோபக்காரர்கள் நல்லவர், கெட்டவர் என்ற இரு தகுதிகளிலிருந்தும் விடுபட்டு....இப்படி விமர்சிக்கப்படுகிறார்...அவர் நல்லவர்தான்...ஆனா கொஞ்சம் கோவக்காரர்.! இது எந்த டைப்?

கோபப்படுவதே எதிராளிக்கு தெரியாமல், கோபப்படுவது ஒரு கலை..! ஆனால் அதை ஒரு சாதாரண உணர்ச்சியாக விடாமல், மதித்து..தலையில் வைத்து தூக்கி ஆடும்போதுதான், அது முடிந்தவரை ஆடி ஓய்கிறது. அப்போதுமட்டும் வார்த்தைகளைத்தேர்ந்தெடுத்து வழங்கிவிட்டால். பின்னர் வாங்குப்பட தேவையே இருக்காது.!

அதுக்கு நான் பயன்படுத்தும் ஆயுதம்...- 'நீங்க போய் இப்படி செய்யலாமா? உங்களை இப்படி நினைச்சே பாக்கலையே? உங்க தகுதி என்ன? நீங்களா இப்படி?'.......இப்படி போகும்.! :)

உங்கள் எதிரிக்கு பரிசளிக்க வேண்டுமென்றால் - பிழை பொறுங்கள் (மன்னிப்பு - போர்ச்சுக்கல் வார்த்தையாம் :) )

உங்கள் எதிரியை தண்டிக்கவேண்டுமென்றால் - உதாசீனப்படுத்துங்கள் !

இரண்டும் செய்யாமல் வார்த்தைகள் காதில் நுழைந்து வாய்வழியே வேறு வடிவம் பெற்று அடுத்தவர் கைகளுக்குப்போய், ஆயுதமாகவும் மாறி, வயிற்றுக்குள் சொருகப்படும்போதுதான் தெரியும். (சொருகியவருக்கும் தூக்குதானே) -சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக்கொல்லி - சரியாத்தான்
சொல்லியிருக்காங்களோ?   என்று..!

Tuesday, February 26, 2008

பதிவூடகம் ...கொஞ்சம் மேலேதான்.!




எல்லாவகை ஊடகங்களையும் நாம் கடந்துவந்து இங்கே இளைப்பாற தொடங்கியிருக்கிறோம்.எல்லாவற்றிலும் இல்லாத சிறப்பு இதில் இருப்பதை உணர்கிறேன்.

ஒரு படைப்பாளியின் மகிழ்ச்சி, அதை இரசித்தவர்கள், பார்த்தவர்களின் பாராட்டுதல்களில் உள்ளது. ஒரு முதிர்ச்சியடைந்த படைப்பாளிக்கு விமர்சனத்தையும் நல்லதாக எடுத்துக்கொள்ளமுடியும்.

ஒரு புத்தகத்தில் (வெகுஜன பத்திரிக்கையில்) எழுதினால். அது எழுதியது ஒரு காலமாக இருக்கும். அது பிரசுரிக்கப்படுவது மறு காலம். அதன் பிறகு படித்தவர்களில் 2% க்கும் குறைவானவர்கள், விமர்சனமோ பாராட்டோ, அந்த பத்திரிக்கைக்கு எழுதுவார்கள். அதற்கு இவரால் பதில் போட முடியுமா
என்பதும் சந்தேகமே!

அதேபோல், வானொலி - இதில் கேட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கான விமர்சனத்தையோ, பாராட்டையோ, உடனே அனுப்பினாலும் அவர்கள் எப்போது அதை படிப்பார்கள் என்று கூற முடியாது. அப்போது நாம் கேட்டால் நமக்கு கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி..ஆனால் அதை வழங்கியவரிடமிருந்து பதில் கிடைப்பது மிகவும் அரிது ! (ஆனால் அந்த விமர்சனமும் நம்ம குரலில் , நாம் பேசுவதாக இருக்காது)

தொலைக்காட்சி - அதில் ஒரு நிகழ்ச்சி வழங்கினால். அதன் பின்னூட்டம் அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியில் வந்துவிடாது. அப்படியே வந்தாலும் , வார
இறுதி விடுமுறை முடித்து...ஊரைச்சுற்றிவிட்டு, அசந்து தூங்கப்போகும் நேரத்தில் அரைமணிநேரம் படிக்கப்ப்டும். வழங்கியவர்களின் பதில்? ம்ஹூம்...
மறந்துட வேண்டியதுதான்.! (நாமே கேமரா முன் அமர்ந்து நம் விமர்சனத்தை படிக்க முடியாது)

சினிமா - படைப்பை வெளியிட்டு விட்டு காத்திருப்பார். விமர்சிக்கலாம். இதற்காக ஒரு சினிமாவே எடுக்கமுடியாது. மற்ற ஊடகங்களில்தான் விமர்சிக்கமுடியும். அதற்கும் அவரும் வேறு ஊடகங்கள் மூலம் பொதுவாக பதில் சொல்லுவார். ஒரு தனி மனிதனின் கருத்தாக விமர்சனமும் சரி, பதிலும் சரி..கண்டிப்பாக ஒலிக்காது.. ( விமர்சனத்துக்காக மட்டும் சினிமா எடுத்தால் அது பிச்சிக்கிட்டு ஓடும்)

ஓவியனின் படைப்பை ஒரு கண்காட்சியில் வைத்தாலும் , நாம் செல்லும் நேரத்தில் அவர் சாப்பிடப்போயிருந்தால், நம் விமர்சனம் அவ்வளவுதான்.!
அதையும் மீறி சொல்லிவிட்டாலும் பதிலை காதில் வாங்கிக்கொண்டு வரவேண்டியதுதான். அவருக்கும் பாரட்டுக்களை ஓவியமாக்க முடியாது. விற்கத்தான் முடியும்.

அனேகமாக எல்லா ஊடகங்களுக்கும் இருந்து வரும் சிக்கல் இதுதான்...ஆனால் வலைப்பூ என்ற பெயரில் வந்து கலக்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்த பதிவூடகத்துக்கு மட்டும்தான் அற்புதச்சிறப்புகள் அதிகமுண்டு. மற்ற அனைத்து ஊடகங்களும் கவனிக்கவும்  ஆரம்பித்துவிட்டன

நாம் எழுதலாம். சிந்தையில் சிந்தித்ததை நயம்பட, நம்மால் முடிந்தவரை அழகாக எழுதலாம்.
உடனுக்கு உடனே
விமர்சனம் கிடைக்கும்..
பாராட்டு கிடைக்கும்.
மாற்றுக்கோணம் கிடைக்கும்.
மீண்டும் நாம் பின்னூட்டத்தை மறுத்தோ,. நன்றி சொல்லியோ, வேறுகருத்துச்சொல்லியோ
அதே ஊடகத்தில் தொடரலாம்.
ஒரே விஷயத்தின் ஆழம் வரை செல்லலாம்.
நுனிப்புல்கள் தவிர்க்கலாம்.
படைப்பாற்றலை பெருக்கிக்கொள்ளலாம்.
உலகின் எந்தமூலைக்கும் படைப்பை அனுப்பலாம்.

அதைவிட மேலே..

நல்ல நண்பர்களை அடையலாம்.

ஆக.. ஒரு படைப்பாளி விரும்பும் எல்லா அம்சங்களும் ஒருங்கே இருக்கும் இந்த

பதிவூடகம் ...கொஞ்சம் மேலேதான்.!

டிஸ்கி: ஒரு பிரபல பதிவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது கிடைச்ச முடிச்சு !

Tuesday, February 19, 2008

பொத்தான் வாழ்க்கை!





என் தாத்தா
பிறக்கும்போது
அனேகமாய் அவருக்கு
பொத்தான்கள்
பழகியிருக்காது.

அதிகபட்சமாய்
அரை நூற்றாண்டில்
விளக்குக்கும்
காற்றுக்கும்தான்
அதிகப்பொத்தான்கள்
அழுத்தியிருப்பார்!

என் அப்பாவுக்கு
கொஞ்சம் அதிக
பொத்தான் வாசம்!

அலுவலகம் சென்று
அழைப்புமணி
அழுத்தவும்
கணக்குகள் போட
கால்குலேட்டர்
அழுத்தவும்
பொத்தான்கள்
அவருக்கு
புதிதாகக் கிடைத்தன!

என் வாழ்வின்
ஆரம்பம்
அப்பாவின்
உபயோகம் போக

ரிமோட் என்றொரு
இன்னொரு
பொத்தான் மூட்டை
வந்து  வாழ்வில்
பொத்தான்களை
அதிகமாக்கிப்
போனது.
போகப்போக
பொத்தான்களின்
ஆக்கிரமிப்பில்
திணறித்தான்
போனேன்.

அதிகாலை எழுந்தவுடன்
அலாரம் அணைக்கவும்

இட்லிக்கு சட்னியை
இதமாக அரைக்கவும்

அலுவலக மாடிக்கு
அவசரமாய்ச் செல்லவும்,

உள்ளே அழைப்பதை
இங்கிதமாய்ச் சொல்லவும்,

நாடுதாண்டி வாழும்
நண்பனிடம்
நடந்து கொண்டே
பேசவும்

வேலைகள்
அனைத்தையும்
விரைவாக முடிக்கவும்,

முன்னிருக்கும்
திரையில் என்னை
முழுமையாய்த்
தொலைக்கவும்

கூடி நிற்கும்
கூட்டத்துக்கு
கொள்கை விளக்கம்
சொல்லவும்

குடிக்கும் பானத்தை
தேர்ந்தெடுத்து
அருந்தவும்

மதிய சாப்பாட்டை
சூடுபடுத்தி
மனம் மகிழ உண்ணவும்

மாலை நேர
சந்தோஷத்தை
மாற்றி மாற்றி
ரசிக்கவும்

விரும்பிய
இசையெடுத்து
விருந்தாகப்
படைக்கவும்

ரசித்த
திரைப்ப்டத்தை
நிற்க வைத்து
பார்க்கவும்

அழுக்கேறிய துணிகளை
அழகாகத் துவைக்கவும்

தட்ப வெப்ப காலத்தை
வெளியிலேயே விட்டுவிட்டு
வீட்டுக்குள் வெப்பத்தை
தேர்ந்தெடுத்து
வாழவும்

இறந்து போன
உடலனுப்பி
சாம்பல் பொட்டலம்
வாங்கவும் என...

எங்கெங்கும்
பொத்தான்கள்!

பொத்தான்களுக்கான
சாத்தியங்கள்
போகப்போக
விரியும் போல..

புதிய பொத்தான்கள்
பழகப்பழக
யுக சகமாய்
ஆக வாய்ப்பு
அதிகமாய்
வந்து சேரும்.!

என் மகனும்
பிறந்தவுடன்
சொல்லிக்கொடுக்கும்
தேவையின்றி
பொத்தான் அழுத்த
பழகிவிட்டான்.!

இதோ
இந்தக்கவிதை கூட
எழுதியது
பொத்தான் தான்.!

இன்றும்
என் கனவில்
எப்படியாவது
வந்துவிடும்

ஏதாவது
ஒரு பொத்தான்.!

டிஸ்கி:

இன்று அதிகாலை...ஒரு கனவு!

16 ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்து போன என் தாத்தா, என் செல்போனையும், மடிக்கணிணியும் பார்த்துவிட்டு, என்னடா...வெறும் பட்டன் பட்டனா இருக்கு..! இதோடதான் வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்கீங்களா? என்றார்.
அதிலிருந்து மீளும் முன்...இந்தப்பதிவு!

Monday, February 18, 2008

குடும்ப அமைப்பும் கோபிநாத்தும்

சமீபத்தில் ஒரு ரோட்டரி சங்க விழாவில், விஜய் டிவியில் நீயா?நானா? நடத்தும் திரு.கோபிநாத் அவர்களை பேசக்கூப்பிட்டிருந்தார்கள்.

அவர் பேசுவதற்கு முன்..கூட்டத்தில் இருந்த பார்வையாளர்களால் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் :

' இவர் என்ன பேசப்போறாரு?'

'நம்மை விட்டு கேள்விகேக்கச்சொல்லி அவரை பதில் சொல்லவைக்கலாமே?'

'இந்தவாட்டி நடிகர் யாரையும் கூப்பிடலை இல்லையா? அதனால் பிரபலத்துக்காக கூப்பிட்டிருப்பாங்க!'

இவர்களுக்கெல்லாம் கேமிரா முன்னால் நின்னாத்தான் பேசவரும்..இங்க எப்படி? என்ன பேசிடப்போறாங்க!'

'டிவில நிறையதடவை டேக் வாங்கி பேசலாம். இங்க அப்படி இல்லைல்ல..! பாரு ஒரு 15 நிமிஷம் பேசிட்டு இறங்கிடுவாரு'

என்றெல்லாம் விவாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

அவர் பேசும் நேரம் வந்தது.மேடையேறினார்...ஒப்பனை எதுவுமில்லாத சாதாரண முகம். நம்ம ஊர் வங்கியில் வேலைபார்க்கும் ஒரு அன்பான ஊழியரின் பாவனை.!

பேச ஆரம்பித்தார்...!

'எனக்கு நகைச்சுவையாகவோ, ஜோடனைகளுடனோ பேச வராது. மேலும் அவ்வாறு பேச நான் வரவில்லை..சில முகத்தில் அடிக்கும் நிஜங்களைக்கூறுகிறேன்.' இப்படி ஆரம்பித்து அவர் எடுத்துக்கொண்ட விஷயம்..நமது குடும்ப உறவுகள் மற்றும் அதன் மதிப்பை நாம் எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச்செல்லப்போகிறோம் என்றுதான்.!

குடும்பம் என்ற முழுமையான அமைப்பு எல்லா நாடுகளிலும் இருந்தது. ஆனால் பொருளாதார ஏற்றத்தையும், தொழில் வளர்ச்சியையும் சந்தித்தபோது குடும்பம் என்ற அமைப்பை பேணுவதில் அனைத்து தேசங்களும் தோற்றுப்போயின.!

உதாரணமாக, நம் நாட்டில் 500 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலை பார்க்கத்தொடங்கி, கடைசியாக 5000 ரூபாய் வாங்கி ஓய்வு பெற்றவரின் மகன், தகவல் தொழில் நுட்பத்துறையில் முதலிலேயே 25000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்து விடுகிறான். அப்போது அவன் அதற்கேற்றார்ப்போல் செலவு செய்ய ஆரம்பிக்கிறான். இரவு நேரம் கழித்து வீடு வருகிறான். அவனிடம் உங்கள் சம்பள கணக்குகளையோ, தாமதத்தை குற்றமாகவோ பார்த்தால் கண்டிப்பாக அந்த குடும்பப்படகில் ஓட்டை விழுவது நிச்சயம்.!

இதே போன்ற தருணத்தை சமாளிக்க முடியாமல்தான் , தலைமுறை இடைவெளியை நிரப்பமுடியாமல் எல்லா மேற்கத்திய தேசங்களும் தோற்றுப்போயின. அங்கெல்லாம் குடும்பம் என்ற அமைப்பே இல்லை.! திருமணத்திற்குப்பிறகு பெற்றோரை தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளும் முறையையே அவர்கள் மறந்து யுகங்களாகின்றன. சீனாவும் குடும்ப அமைப்பை பேணுவதில் தோற்றுவிட்டது.

ஒருமுறை பல்வேறு தேசங்களின் பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்கு வெளிநாட்டுக்கு சென்றிருந்தபோது...ஒரு சக பத்திரிகையாளர் திருமணத்தைப்பற்றி கேட்டபோது..எனக்கு தகுதியான பெண்ணை என் அப்பா பார்ப்பார் என்று கூறியதை நம்ப முடியாமல், அப்படியா..அவருக்கு பிடித்த பெண்ணை அவரல்லவா திருமணம் செய்துகொள்ளவேண்டும் என்று கேட்டாராம். அதற்கு இவரும், என் அப்பாவின் அப்பா பார்த்த பெண்ணைத்தான் என் அப்பா மணந்துள்ளார் என்று கூறினாராம்.

இது போன்று பல சம்பவங்களையும், நம் தேசத்தின் இன்றைய நிலையையும் உடைத்து வைத்துவிட்டு...தீர்வுக்கு வந்தார்.

நம் குடும்ப அமைப்பு சிதறாமல் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டிய பொறுப்பு இன்றைய இளம் தலைமுறையிடத்தில் இல்லை..! பெரியவர்களிடத்தில் தான் உள்ளது..! மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்ளப்பழகுங்கள்! எவ்வளவு தாமதமானாலும் உங்கள் வீட்டுக்குத்தானே வருகிறான். காத்திருந்து திட்டும் வழக்கத்தை கைவிடுங்கள். அவனுக்கு இருக்கும் வேலை அழுத்தத்தை புரிந்து கொள்ளுங்கள் ! ஆதரவாகப்பேசுங்கள்! இயல்பாகவே உங்கள்மேல் பாசம் அதிகமாகும். இவர்களை விட்டு போனால்தான் நிம்மதி என்ற எண்ணத்தை அவனுக்கு தூண்டுவது நமது செயல்கள்தான். ! அதை நிறுத்துங்கள்.! அன்புடன் அவனை அணுகுங்கள்! அவனுக்கு கிடைக்கும் அதிகப்படியான பணத்தை எப்படி செலவழிக்கிறான் என்று வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு பின்னர் மெதுவாக வழிமுறைகளைக்கூறுங்கள்.!

எல்லா நாடுகளும் இன்னும் இந்தியாவைக்கண்டு பொறாமைப்படுவது பொருளாதார வளர்ச்சிக்காகவோ., அறிவு முதிர்ச்சிக்காகவோ இல்லை.. குடும்ப அமைப்புக்காகத்தான். அதைப்பேணவேண்டிய ஒரு இக்கட்டான காலகட்டத்தில் நாம் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். கொஞ்சம் விட்டுப்பிடிக்கப்பழகுங்கள். இல்லையேல் இந்தியாவும் குடும்ப அமைப்பை இழக்கவேண்டிய தருணம் வந்துவிடும்.

இவ்வாறு சுமார் ஒரு மணி நேரம் பேசினார்.

திரு.கோபிநாத்தின் பேச்சில்...அப்படி ஒரு தமிழ்.! பிரவாகமாக பேசுகிறார். வேகமாக தமிழ் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்து கைகொடுக்கின்றன.
வார்த்தைகளின் அழுத்தம் கொடுக்கவேண்டிய இடத்தை கணித்து வாக்கியத்தை அமைத்து, எழுதி வைத்துக்கொள்ளாமல்.. ....அழகு!
எளிமையான அணுகுமுறை.! உண்மையான தேச நலம் சார்ந்த நோக்கம் - பேச்சில் தெரிகிறது.

முதலில் இவரை சாதாரணமாக எண்ணி பேசியவர்களில் ஒருவரது முகத்தில் அப்படியொரு ஆச்சர்யமும், தெளிவும்..! கோபிநாத்தின் பேச்சை ஆர்வமில்லாமல் பார்க்க (கேட்க) ஆரம்பித்த கூட்டம், அவர் பேசி முடிந்தபின் ஏகோபித்த குரலில் சொல்லிய ஒரே வார்த்தை.!

கலக்கிட்டாருய்யா!

Friday, February 15, 2008

விருந்து @ சலூன் (வயது வந்தவர்களுக்கு மட்டும்)

நான் சலூனுக்குப்போய் முடி வெட்ட ஆரம்பிச்சதை இங்க சொல்லியிருக்கேன் பாருங்க!

அந்த நேரம் பாத்து எனக்கு முடி வெட்டி ஒரு வாரம்தான் ஆகியிருந்தது.
முதலில் சுவாரசியம் இல்லாதது மாதிரி இருந்துட்டு..அப்புறம் நண்பனிடம் ...

டேய்..அந்த ஒரு புக்குதான் இருக்கா..இல்லை வேற நிறைய இருக்கா?

நான் பாத்தப்ப ஒரு புக்குதாண்டா இருந்துச்சு!

இது என்னடா வம்பா இருக்கு..நாம போற நேரத்தில் நிறைய பேர் இருந்து அதுல கொஞ்சம் வலுவானவன் அதை எடுத்து படிச்சிக்கிட்டிருந்தான்னா ஆசையெல்லாம் வீணா போயிருமேன்னு ஒரே கவலை.!

அப்புறம் ஒரு நாள் மீண்டும் அவனிடம்..!

ஆமா..அங்க முடி வெட்ட எவ்வளவுடா?

3 ரூபா! -

இதுவேறு கவலையா போச்சு. நம்ம குடும்ப சலூனில் 2 ரூபாதான். 50% நிதி இழப்பை ஏத்துக்கமாட்டாங்களேன்னு யோசிச்சு.. சலூனுக்குன்னு 2 ரூபாதான் வாங்குறது..ஆனா அதுக்கும் முன்னாடி எப்படியாவது ஒரு ரூபாய் தேத்தி வச்சிக்கிறதுன்னு ஒரு சாணக்கியத்திட்டம் போட்டேன்.

அப்பதான் வந்து சேந்தது..குழந்தைகள் திரைப்படம்..!அதைக்காட்டி ஒரு ரூபாய் அதிகமா வாங்கி (என்ன பொய் சொன்னேன்னு நினைவில்லை)
அதை திக் திக்குன்னு பாதுகாத்து வச்சிருந்தா..........

முடிவேற அந்த முறைன்னு பாத்து வேகமாவே வளராத மாதிரி ஒரு உறுத்தல்.. எப்படா அந்த நல்ல நாள் வரும்னு காத்திருக்கும்போது.. நண்பனிடம் சொன்னேன்.

டேய்..! நீ சொன்னது உண்மையான்னு செக் பண்ணப்போறேன்.! நாளைக்கு முடி வெட்டிக்கப்போறேன். அதுவும் குமார் சலூனில்னு சொல்லவும்,

அடடா! அதுக்கு இவ்வளவு நாளா காத்திருந்த..? ஏன் முடி வெட்டிக்கத்தான் அங்க போணுமா? சும்மா தலை சீவுற மாதிரி போய் பாத்துட்டு வரவேண்டியதுதானேடா? நான் பாரு..ஒரு தடவைதான் முடிவெட்டபோனேன். இப்பல்லாம் அடிக்கடி போய்...புது புக் வந்துருச்சான்னு பாத்துட்டு வந்துடுறேன். என்று சொன்னதோடு அல்லாமல்..

அதில் படித்த ஒரு கிளு கிளு கதையையும் எடுத்து விட்டான்.

ச்சை..நம்மல்ளாம் ஒரு ஜென்மமா? வகுப்பில் முதல் மாணவனா இருந்து என்ன பயன்.? ஒரு 'விருந்து' படிக்க இப்படி அல்லாடுறோமேன்னு..வீரம் அதிகமாக..பள்ளிவிட்டவுடன் நேராக குமார் சலூனுக்கு நடையைக்கட்டினேன்.

அங்குதான் எனக்கு அடுத்த ஆப்பு காத்திருந்தது.எங்களுக்கு வீட்டுக்கு முடிதிருத்த வருபவரின் மகன்தான் அந்த குமார்.! சலூனுக்குள் மெல்ல நுழைந்தபின் தான் அந்தக்கொடுமை
தெரிய வந்தது.

என்ன தம்பீ! நல்லா இருக்கியா? நீ அப்பாக்கிட்ட இல்ல வெட்டிக்குவ?

இல்லண்ணே ! சும்மா தலை சீவிக்கிட்டு போகலாம்னு வந்தேன்..

சீவிக்க! சீவிக்க!

என்று சொல்லிவிட்டு..ஒரு சீப்பையும் எடுத்து கையில் திணித்தார். அது மாலை நேரம்.. 3 பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள்.அவர்கள் நோக்கம் சரியாகத்தெரியவில்லை. ஒருவருக்கு குமார் அண்ணன் ஷேவிங் செய்துகொண்டிருந்தார்.சலூனை ஒரு சுற்று பார்த்தேன். நல்ல பிள்ளை மாதிரி!

அது ஒரு 10க்கு 8 அடி அறை ! நீளமான கண்ணாடி..எதிரில் ஒரு சுழலும் நாற்காலி..அதற்கு
பின்புறம் ஒரு சிறிய பென்ச். அதில் பல புத்தகங்கள், நாளிதழ்கள்! பென்ச்சுக்கு மேலும் ஒரு நீளமான கண்ணாடி..ஆக உட்கார்ந்திருப்பவருக்கு அவரது பின் தலையும் தெரியும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதெல்லாம் அந்த காலகட்டத்தில் மிகவும் அபூர்வம்! மெதுவாக என் பார்வையை அந்த புத்தக, பேப்பர் குவியலில் ஓட்டி 'விருந்தை' தேடினேன்.உட்கார்ந்திருந்த ஒருவரின் கையில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது அது!ஒரு மஞ்சள் ஜாக்கெட் போட்ட பெண்ணின் வித்யாசமான புகைப்படம்.! மேலே 'விருந்து' என்று பெரிய எழுத்தில் எழுதி இருந்தது..!

தலையை அப்படி இப்படி சீவிவிட்டு...மிகவும் யதார்த்தமாக போய் அமர்ந்தேன். கையில் ஒரு பாடாவதி நாளிதழை ( 'விருந்து' க்கு முன்னால் மற்ற எல்லாமே பாடாவதி தானே) எடுத்துக்கொண்டு இப்படி அப்படி நோட்டமிட்டேன். என் அருகில் அமர்ந்திருந்தவர் என்னைவிட மிகவும் உயரம். ஆக என் கண்மட்டத்துக்கு மேல்தான் விருந்து அமர்ந்திருந்தது. மீண்டும் அட்டையை மட்டும் தரிசிக்கும் பாக்கியம்.!
அந்த ஆள் ஒரு வரிவிடாமல் படிப்பான் போலிருந்தது..(நமக்கு புத்தகம் கிடைக்கவிடாமல் பண்ணியவனுக்கு எதுக்கு அவர் இவர் என்று மரியாதை?) 20நிமிடத்துக்கும் மேல ஓடிவிட்டிருந்தது. இதுக்கும் மேல் இங்கு இருந்தால் கண்டிப்பாக அப்பா கையால் டின், தகரடப்பா, எல்லாம் நிச்சயம் என்று பயந்து நான் போய்ட்டு வரேன்ண்ணே என்று கூறிவிட்டு....அப்புறம்..நாளைக்கு இங்க வ்ந்து முடிவெட்டிக்கிறேன் என்று ஒரு வியாபாரக்கொக்கியும் போட்டுவிட்டு கறுவிக்கொண்டே வீட்டுக்கு நடையைக்கட்டினேன்.

அடுத்தநாள் காலைவரை...அந்த மஞ்சள் ஜாக்கெட் அழகியைப்பற்றி படிக்கப்போகிறோம் என்று மிகத்தீவிரமான எண்ணம் வேறு என்னை வாட்டி வதைக்க அதிகாலை 5 மணிக்கெல்லாம் எழுந்து, படிப்பது போல் பாசாங்கு காட்டி, 6மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி..முடிவெட்டிக்கொள்ளப்போகிறேன் என்று பிரகடனப்படுத்திவிட்டு....கிளம்பினேன்.
6:15க்கெல்லாம் கடைவாசலில் போய் நின்றேன். கடை பூட்டியிருந்தது.ஆகா! இது என்னடா ? இன்று கடை லீவோ? நமக்கு நேரம் சரியில்லையோ? என்றெல்லாம் யோசித்துவிட்டு..கையைப்பிசைந்து கொண்டு இருக்கும்போது குமார் அண்ணனின் சைக்கிள் மணி காதில் தேவகானமாய் ஒலித்தது.
அப்பாடி ஒருவழியாய் வந்து சேர்ந்தாரய்யா மனிதர்ன்னு நினைத்துக்கொண்டே,

நான் சீக்கிரமே வந்துட்டேண்ணே!

அப்படியா? சரி இரு வந்துர்றேன்..

என்று கடையைத்திறந்துவிட்டு.. விளக்குமாறை எடுத்து கூட்டி..பத்தி கொளுத்தி காலைத்தொழிலுக்கான ஆயத்தங்களில் இறங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில்.. மீண்டும் நல்லபிள்ளை மாதிரி..பென்ச்சில் அமர்ந்து..'ஆஹா..போட்டிக்கு ஆளே இல்லை' என்று நினைத்துக்கொண்டே சுவரஸ்யம் இல்லாதமாதிரி நடித்துக்கொண்டே, புத்தகக்குவியலில் தேடினேன். தேவி, ராணி, சாவி, தாய், தினத்தந்தி, தினமணி, மாலைமுரசு என்று எனக்குத்தேவையில்லாத பத்திரிகைகளாக கண்ணில் பட 'விருந்தை' மட்டும் காணவில்லை! எப்படி இதைப்போய் குமார் அண்ணனிடம் கேட்பது? சீதையை இழந்த இராமன் போல துடிதுடித்துப்போனேன்.

சரி..இந்த புக்குக்காகத்தானே இந்த சலூனுக்கே வந்தோம்.3 ரூபாயை இப்படி அனாவசியமாக இழக்கப்போகிறோமே என்று குமுறிக்கொண்டே இருக்கும்போதே, அவர் கேட்டார்..

தம்பி ! நேத்து நீ வந்துட்டுப்போனில்ல?

ஆமா!

அப்ப இங்க விருந்து ன்னு ஒரு புக்கு கிடந்துச்சே பாத்தியா?

நான் படிக்கலையே அண்ணே..! ஆனா உயரமான ஒருத்தர் வச்சு படிச்சிக்கிட்டிருந்தார்.

அப்படியா? என்று விட்டு.. பல்வேறு அடையாளங்களை விசாரித்தார்.

இதே எழவாப்போச்சு..! ஆசைப்படுறாங்களேன்னு வெளியூர்லேருந்து வாங்கி கொண்டாந்து போட்டா. அதைப்போய் ஆட்டையப்போட்டுர்றாய்ங்க!

இப்போதுதான் எனக்கு விளங்க ஆரம்பித்தது..அய்யய்யோ..! நேற்று பேப்பரும் ,படமுமாகப்பார்த்த 'விருந்து' இன்று இல்லையா? அப்போது நான் தேர்வில் தோற்றுவிட்டேன் என்று கூறியிருந்தால் கூட அது எனக்கு பெரியதாகப்பட்டிருக்காது. அந்த அளவுக்கு சோகம் அப்பிவிட்டது.பூமி கீழே நழுவுவதுபோல் இருந்தது.

ஆக..என் 'விருந்து' கனவு, கனவாகவே போனது. அந்த வயதில் அது ஒரு பெரிய ஏமாற்றமாக ஆனது.

பிறகு ஒரு 8 வருடங்களுக்குப்பிறகு..'விருந்து' ஒருமுறை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்த்து. ஆனால் அப்போது அந்த அளவு ஆர்வம் இல்லை..மேலும் அந்த மஞ்சள் ஜாக்கெட் போட்ட அழகியின் அட்டைப்படம் போட்ட 'விருந்தை' படிக்காத ஏக்கம் இன்று வரை இருந்து வருகிறது.

Thursday, February 14, 2008

சலூனில் விருந்து

 நான் சின்னப்புள்ளையா இருக்கும்போது எங்க குடும்பத்தில், தாத்தா, அப்பா, சித்தப்பா, பெரியப்பா பையன் ஒருத்தன், அத்தை பையன் ஒருத்தன், நான் என ஆண்கள் கூட்டம் அதிகம்.

மாசத்தில் ஒரு நாள் ஒரு முடிதிருத்துபவர் வீட்டுக்கே வந்து எல்லாருக்கும் சகட்டுமேனிக்கு போட்டுத்தள்ளிட்டு போவார். அது ஒரு திருவிழா மாதிரி நடக்கும். வரிசையா போய் அந்த பலகையில் உட்காருவது...
பெரியவுங்களுக்கு மட்டும் பிளேடு போட்டு முகச்சவரம் செய்வதை ஏக்கமா பாத்துக்கிட்டே.. எப்படா எனக்கு இந்தமாதிரி முகமெல்லாம் முடி வரும்னு அண்ணன் கிட்ட கேக்கறதுன்னு..சந்தோஷமும் சண்டையுமா நகரும் முடிவெட்டுற நாள்..

அன்னிக்கு எல்லாருக்கும் மிளகு ரசம் மட்டும் வச்சு, சுட்ட அப்பளம், கருவேப்பிலை துவையலுடன் சாப்பாடு பலமா இருக்கும்.

அப்புறம் நாட்கள் போச்சு...நானெல்லாம் சுயமா (?) சிந்திக்க ஆரம்பிச்சேன். பள்ளிக்கூடம் போற வழியில் அழகான கண்ணாடி கதவு வச்சு சலூன்கள், உள்ளே பாட்டுக்கேட்கும் சலூன்கள் என பல்வேறு சலூன்கள் இருந்தது. அதில் போய் அந்த குஷன் சீட்டில் உட்கார்ந்து
முடிதிருத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்று ஆவல் அதிகமானது.

மேலும் சில சமயங்களில்..முடி வளரும் வேகம் குறைவான தாத்தாவின் தலை நிலையைப்பொறுத்து எங்களுக்கு முடிவெட்டும் காலம் வரும்போது நாங்கள் பழைய டோனி நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருப்போம்.

இதில் பல்வேறு சதிகள் உள்ளடங்கி இருக்கும்..அதிகம் முடிவளர்ந்தபின் வெட்டினால்தான் கொடுக்கும் காசுக்கு அவரிடம் வேலை வாங்கிய திருப்தி இருக்கும். மேலும் வளரும் பிள்ளைகளுக்கு ஒட்ட வெட்டவேண்டும் என்று அவரை டார்ச்சர் செய்வது என்று!

ஒரு முறை அவர் ஆத்திரமும், இயலாமையுமாக சீப்பு மட்டத்துக்குக்கீழ வெட்டமுடியாதும்மா என்று புலம்பியேவிட்டார்.

இந்த நிலையில் சலூன் கோரிக்கை வைத்து நான் மெதுவா வீட்டில் பிட் போட ஆரம்பிக்கவும், எல்லோருமே இந்த சுதந்திர தாகம் எடுக்கவும் சரியாக இருந்தது.ஆகவே அவரவர் விருப்பப்படி முடி திருத்திக்கொள்ளலாம் என்று விடுதலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.நாளை முடிவெட்டிக்கொள்ளப்போகிறோம் என்றால்...சலூன் கனவுகள் இரவெல்லாம் வந்து போனது.

அதில் ஒரு சிக்கல் ஏற்பட்டது. எல்லோரும் ஒரே சலூனுக்குத்தான் போகவேண்டும் என்று.!
அதற்கும் அழுது அடம்பிடித்து பல நாட்கள் முடிவெட்டிக்கொள்ளாமல் போராடி...வேண்டுமென்றே குதறலாக வெட்ட வைத்து கெட்டபெயர் உருவாக்கி என்று
பல்வேறு டகால்டி வேலையெல்லாம் பார்த்த பிறகு..எந்த சலூனிலும் யாரும் வெட்டிக்கொள்ளலாம் என்று குடும்பத்தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இப்படியாக, சலூனுக்கு சென்று முடிதிருத்தும் அளவுக்கு தலைமுறைப்புரட்சி செய்த எனக்கு 13 வயது ஆகிவிட்டிருந்தது.

அடுத்த புரட்சியாக வந்து சேர்ந்தான்..என் பள்ளித்தோழன் ஒருவன்.

டேய்! நம்ம பரக்கத் ஸ்டோர்க்கிட்ட இருக்குல்ல..குமார் சலூன்...?

ஆமா!

அங்க இன்னிக்கு முடிவெட்டபோனேன்..

ம்

பேப்பரு..புக்கெல்லாம் கிடந்துச்சு..

சரி..அதுக்கென்ன?

அதுலதாண்டா விசயமே இருக்கு..! அதுல 'விருந்து' ன்னு ஒரு புக்கு இருந்துச்சு பாரு! ஆஹா.!

அப்படி என்னடா இருக்கும் அதுல?

எல்லாம்...மேட்டர்தான்..கதைதான்...!படமெல்லாம் சூப்பர் சூப்பரா இருக்கும்!

(உண்மையா இருக்கணுமே என்ற கவலையுடன்) ச்சீ..பொய் சொல்லாத..!

சத்தியமாடா! (இதுக்கெல்லாம் சத்தியம் வேற)

மேலும் விவரமாய் அவன் சொல்ல ஆரம்பிக்க விருந்து பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்ற வெறியை கடுமையாகத் தூவிவிட்டான்..அந்த கடன்காரன்!

அன்றைக்கே முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்...அடுத்தமுறை குமார் சலூனில்தான் முடி வெட்டிக்கொள்வது என்று..!


அப்ப 'விருந்து'? - இருங்கப்பு! அடுத்த பாகத்துல சொல்றேன்.!

Monday, February 11, 2008

சாமி காட்டிய தங்கசாமி!

மரம் தங்கசாமி அய்யா வீட்டுக்குள் போனபோது...
அது ஒரு சாதாரண ஓட்டு வீடு.!
சுற்றிலும் மரங்கள்...அந்த தோப்புக்குள்தான் அவரது வாசம்!
நான் சென்ற நாள் தீபாவளி!      பலகாரம் எல்லாம் கொடுத்து நன்கு கவனித்தார்.
அவர் மனைவிக்கு காது கேட்பதில் கொஞ்சம் சவால், ஆகவே சத்தமாகவும், சைகையுடனும் பேசி..அவரையும் அன்பாக நடத்தி உணவு வழங்கினார்.
(எவ்வளவு பெரிய முறுக்கு..சீயம்..அடேயப்பா!)

தேக்கு..செஞ்சந்தனம், சந்தனம், வேம்பு என்று பல மரங்களைப்பற்றி நிறைய தகவல்கள் சொன்னார்.
சாலமன் தீவுகளில் மரங்களைத்திட்டித்தான் பட்டுப்போகவைத்துவிட்டு வெட்டுவார்கள் என்றும் சொன்னார்.பயமாக இருந்தது...வாக்கின் வலிமை பற்றி யாரோ எழுதியது நினைவுக்கு வந்தது...
இப்போது தாரே சமீன் பர் படத்திலும் அதே தகவலை ஆமீர்கான் சொன்னதும் அடேயப்பா நம்ம ஆள் சாதாரணமானவரில்லை என்றிருந்தது.

இயற்கை விஞ்ஞானி நம்மாழ்வார் நல்ல நண்பர் என்றார்.!

இப்படி பேசிக்கொண்டே,
வாங்க சாமி ரூமுக்கு போலாம் என்றார்..!

அது ஒரு சின்ன தடுப்பு இடப்பட்ட அறை! இந்தப்பக்கம் நாம்! அந்தப்பக்கம் கடவுள்! இடையில் திரை.!
நான் தங்கமணியுடன் போயிருந்ததால், அவர் தங்கமணியைப்பார்த்து நீங்க இதுவரைக்கும் பாக்காத கடவுளை பாக்கப்போறீங்க! நல்லா கண்ணை மூடி தியானம் பண்ணுங்க! என்றார். தங்கமணியும், 'எப்பயும் லொள்ளு பேசிக்கிட்டே இருப்பீங்களே..! இங்கயாவது ஒழுங்கா என் கிட்ட வந்து நில்லுங்க.. நான் வேண்டிக்கிறேன்' என்றார்..சரி ..! விதி வலியதுன்னு நானும் தங்கமணி பக்கத்தில் போய் நின்றுகொண்டேன்.

நல்லா கண்ணை மூடி தியானியுங்க! - தங்கசாமி அய்யா!

சரிங்கய்யா ! - தங்கமணி

என்னமோ வித்யாசமா மரம் தான் கடவுள்னு சொல்லப்போறார்ன்னு நினைத்துக்கொண்டே நான் நின்றுகொண்டிருந்தேன்.சில வினாடிகளுக்குப்பிறகு, திரையை அகற்றினார். (தங்கமணி இன்னும் ஆழ்ந்த வேண்டுதல்களோடு..கண்கள் மூடியபடி...)

எனக்கு உண்மையிலேயே ஒரு வினாடி அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.. ஆனாலும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது.

பக்கத்தில் தங்கமணியை 'பாரு' என்று நான் சொல்ல,
அவர் விழித்துப்பார்த்தபோது.....

அங்கே திரைக்குப்பின்னால் இருந்தது..

ஆளுயர நிலைக்கண்ணாடி.!
கைகளைக்கூப்பியபடி...தன்னைத்தானே பார்த்தபடி..தங்கமணி!

'உங்களைவிட கடவுள் யார் இருக்கா?'
என்று மென்மேலும் அதிர்ச்சியூட்டினார் (தங்கமணிக்கு)

'அய்யா..நீர் மரம் மட்டும் வளர்ப்பதில்லை! மனிதமும் வளர்க்கிறீர்கள்' என்று வாழ்த்துக்களை பதிந்துவிட்டு வந்தோம்.

வரும்போது தங்கமணி கேட்டார்..' முழுசா மனசார வேண்டிட்டு..திடீர்னு நம்ம உருவத்தையே பாத்தவுடனே நாம நினைச்சதெல்லாம் நடந்துரும்னு ஒரு நம்பிக்கை திடீர்ன்னு வந்ததுங்க..! என்னை நான் இதுவரைக்கும் வணங்கிருக்கேனான்னே தெரியலைங்க! ஒருவேளை நாமதான் கடவுளோ?'

Monday, February 4, 2008

மரம் தங்கசாமி

அந்த நகரத்தில் வந்து இறங்கி தன் நண்பர்களைப்பார்த்துவிட்டு பேருந்து நிலையத்தில் வந்து தேனீர் அருந்திக்கொண்டிருக்கிறார் அவர்!

அவர் அருகில் ஒரு இளம் வயது ஆள் வந்து பிச்சை கேட்கிறார்.

'அய்யா காசு குடுங்கய்யா!'

ஏம்ப்பா நல்லாத்தானே இருக்க? ஏதாவது வேலை  செய்யலாமில்ல?

'என் உருவத்துக்கும் அமைப்புக்கும் யாரும் வேலை தர்றதே இல்லைங்க.! அதுவும், பிச்சை எடுக்கறது பழகிப்போச்சு!'

அதெல்லாம் பண்ணாத..! நான் உனக்கு வேலை தர்றேன். பாக்குறியா?

நல்லா பாக்குறேன் அய்யா

'அப்ப இந்தா...! 'தன் சட்டைப்பையில் இருந்து 10 ரூபாயை எடுத்துக்கொடுக்கிறார்.

கையில ஏதாவது காசு வச்சிருக்கியா...?

ம். 18 ரூவா இருக்குங்க!

சரி அந்த காசுக்கு ஏதாவது சாப்பிடு... (தன் பெயரும் முகவரியும் கொடுக்கிறார்) அப்புறம் சேந்தங்குடிக்கு வந்து சேரு..8 ரூபாதான் டிக்கெட்டு...கொத்தமங்கலம் தாண்டி, கீரமங்கலத்துக்கு முன்னால இருக்கு! தெரியுமில்ல?

சரிங்கய்யா..!

என்று விட்டு அவன் நகர...குடித்த தேனீருக்கு சில்லறை எடுத்துக்கொடுக்கும்போதுதான் தெரிந்தது..! கையில் மீதி 5 ரூபாய்தான் இருக்கிறது.ஊருக்குப்போவதற்குக்கூட பணம் இல்லை என்று!

உடனே ஒரு உள்ளூர் நண்பருக்கு செல்பேசியில் பேசி , பத்து ரூபாய் வாங்கிக்கொள்கிறார். இப்போது அவர் கையில் இருப்பது 15 ரூபாய்.!

ஒரு போன் வருகிறது. அய்யா..! நான் கீரமங்கலத்திலேருந்து சீனிவாசன்
பேசுறேன்.

சொல்லுங்க!

உங்ககிட்டதான் நம்ம வீடு கட்டும்போது தேக்கு மரம் வாங்கினேன்..இப்ப நம்ம சகலை வீட்டுக்கும் அதேமாதிரி.2 தேக்கு மரம் வேணுங்கய்யா!

சரி! தந்துட்டா போச்சு! ஒரு மரம் 25000 ரூவா ஆகும்! கிளையெல்லாம் கிடைக்காது.! நடுமரம் மட்டும்தான் தருவேன் பரவாயில்லயா?

தெரியுங்கய்யா.! எப்ப வாங்கிக்கலாம்?

உங்களுக்கு எப்ப வேணும்?

இன்னைக்கு கிடைச்சாக்கூட பரவாயில்லங்கய்யா?

அப்படியா? அப்ப ஒரு லாரியை எடுத்துக்கிட்டு கீரமங்கலத்துலயே காத்திருங்க..! இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல நான் அங்க வரேன். ! தோட்டத்துக்குப்போய் வெட்டிக்கலாம்.!

என்று கூறிவிட்டு...

கண்டக்டர்...கீரமங்கலம் ஒண்ணு குடுங்க! என்று 13 ரூபாய்க்கு டிக்கெட் எடுக்கிறார்.

இப்போது அவர் கையில் இருப்பது 2 ரூபாய்.!

கீரமங்கலம் சென்று சீனிவாசனை சந்தித்து மரம் வெட்டும் ஆட்களுடன் லாரியில் சென்று தேக்குமரங்களை வெட்டிக்கொடுத்துவிட்டு, அந்த இடத்திலேயே மீண்டும் இரண்டு மரக்கன்றுகளை , வெட்டியவர்களை விட்டே நடச்சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் கொடுத்த தொகையான ரூபாய் 50000த்தை எடுத்துக்கொண்டு தன் வீட்டுக்குள்
நுழைகிறார்.!

அப்போது சொல்கிறார்..
நான் வளத்த மரங்கள்தான் எனக்கு ஆதாரம்...2 ரூபாயோட பஸ்ஸில் வந்தவனுக்கு....50000ரூபாயோட காத்திருக்குதுங்க என் புள்ளைங்க! இந்த மரங்க! இதுங்களை இத்தனை ஆண்டுகளா வளக்குறதுனாலதான். அதுங்க என்னை வளக்குதுங்க! -இப்படி சிலாகித்துப்பேசுகிறார்.!

அவர்...தங்கசாமி!

புதுக்கோட்டை மாவட்டம் சேந்தங்குடியைச்சேர்ந்த இவர்...கடந்த 30 ஆண்டுகளாக மரம் வளர்ப்பதையே ஒரு தவமாகச் செய்துவருகிறார். தன் பெயரான தங்கசாமி என்பதையே மரம்
தங்கசாமி என்று எல்லோரும்அழைக்கும்படி, ஊருக்கு மரங்களால் புகழ்சேர்த்தவர்!

தன் சொந்த நிலத்தில் மரக்கன்றுகளை மட்டுமே நட்டு அவற்றை, குழந்தைகளை விட அற்புதமாய் பராமரித்து.. அவைகளே உலகம் என்று வாழ்ந்து வருபவர்.!

மரத்தைப்பற்றி பேச ஆரம்பித்தால், ' இத்தனை தகவல்களா?' என்று வியக்க வைப்பவர்!

அவரைப்பார்க்க வருபவர்களுக்கு அவர் தரும் முதல் மரியாதை.. ஒரு மரக்கன்றும் .,.அதை நடும் இடமும் காட்டி...நம் கைகளாலேயே நட வைத்து ஒரு நோட்டில் எழுதி அதனைப் பதிவு செய்வது.!

இங்கு 100க்கும் மேற்பட்ட வகை மரங்களை வளர்ப்பதாகச்சொன்னார்.

செஞ்சந்தனம் மரங்களின் சிறப்புகளை எடுத்துரைத்தார்.!

சந்தன மரங்கள் நிமிர்ந்து நிற்கின்றன...!

தேக்கு மரங்கள் சிலிர்த்து நிற்கின்றன! ( எல்லா மரங்களையும் நேர்க்கோட்டில் வளர்ப்பது எப்படி என்றுசொல்லித்தந்தார்)

..அய்யா! இதுங்களோட மதிப்பு யாருக்குமே தெரியல.! சுற்றுச்சூழலுக்கு மட்டுமில்ல!சாதாரணமா பாத்து வளத்ததுக்கு..ஒரேநாளில்ஐம்பதாயிரம் ரூவா யாரு குடுப்பா? இந்த மரங்கள் குடுக்கும்ங்க!

நான் கிராமத்தான்...என்று ஆரம்பித்து.,பல்கலைக்கழகமாணவர்களுக்கு, 3 மணி நேரம்
வகுப்பெடுக்கும் அளவுக்கு யதார்த்தமான பேச்சு நடை!எளிமை! இப்படிப்பட்டவர்கள் இருப்பதால்தான் நாட்டில் மழை பெய்யுதுன்னு...

இவரைப் பார்த்து தாராளமாகச் சொல்லலாம்..!


இவரைப்பார்க்கச்சென்றபோது....இன்னொரு அதிர்ச்சிகாத்திருந்தது..!

ஆம்...இவர்...கடவுளை கண்முன்னேகாட்டினார்..அது...........

(தொடரும்)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...