Friday, December 19, 2008

தீவிரவாத(த்துக்கு) மருத்துவம்-பாகம் 2 - அட 100!




உலக நாடுகளின் தீவிரவாத வேட்கை போக, நமது தேசத்துக்குள் பார்ப்போம்.



வேற்றுமையில் ஒற்றுமை -என்ற உளுத்துப்போன உற்சாக வார்த்தைகளைச்சொல்லிக்கொண்டே இந்திய வரைபடத்தை எந்த 
மாநிலத்துக்காரர் பார்த்தாலும், அண்டை மாநிலத்தின் மீது சின்ன சினமாவது ஏற்படுவது தவிர்க்கமுடியாத கொடுமைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

ஆளவந்தானில் கமல் சொல்லுவார். ' அவ ரொம்ப நல்லவ' - அதை, உன் மனசாட்சிய விட்டு சொல்லச்சொல்லிப்பாருன்னு அவலட்சணமும்,அவ நம்பிக்கையும் நிறைந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு! அதே மனநிலைதான் நம் தேசத்தைப்பற்றி  நினைக்கும்போதும் வரும் இயல்புக்கு இன்றைய சூழலில், நாம் வந்துவிட்டோம்.

வெள்ளையர்களை எதிர்த்தவரை தெரியாத மாநில நிறங்கள், இப்போது தெரிய ஆரம்பித்ததற்கு அடிப்படைக்காரணம் நமது இனவாத, மொழிவாத, பிரிவினைவாத அரசியல் என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.

பக்கத்து மாநிலக்காரன் வந்தால் , இங்கு இடம் கிடையாது என்று அடித்து விரட்டும் ஆட்களை வளர்த்துவிடும் வரைக்கும் எதுவும் தெரியாததுபோல் இருக்கும் மகாராஷ்டிர மாநில அரசின் செயலில் இருக்கும் அஹிம்சை எத்தனை சதவீதம் ?

அணையின் உயரத்தை கொஞ்சம் கூட உயர்த்திக்கொள்ளக்கூடாது என்றும் அதனால் பயன்பெறும் மாநிலத்தை , எக்கேடாவது கெடட்டும் ஆனால் இதை வைத்துதான் எங்கள் அரசியலை நடத்தமுடியும் என்ற கேவலமான நோக்கத்தினுள் இருப்பது தீவிரவாதம்தானே ?

பக்கத்து மாநிலத்துக்கு தண்ணீர் தரமுடியாது என்று தலைமுறைகளாக போராடியது போக, அந்த மாநில ஊடகங்கள், திரைப்படம், திருவள்ளுவர் என அனைத்தையும் பகிஷ்கரிக்கும் மனோபாவத்தினுள் இருப்பது எத்தனை பெரிய மிதவாதம்?

மாநிலத்துக்குள் மாநிலங்களை உடைத்து, மொழி ரீதியான மாநிலம், இன ரீதியான மாநிலம் என்று பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியை ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து அப்படியே வாங்கிக்கொண்டு செயல்படும் இவர்களின் செயலில் அன்பையும் ஒற்றுமையையும் எதிர்பார்ப்பது நமது மடைமை தவிர வேறொன்றுமில்லை!

தினம் தினம் வேற்றுமாநிலத்தின்மேல் ஒருவிதமான வெறுப்பையே உமிழ வைத்து அதை உரமாகக்கொண்டு வேர் பிடித்துவளரும் இத்தகைய கேவலமான அரசியலைவிட தீவிரவாதம் எதுவாக இருக்கமுடியும். ?

இவர்களெல்லாம் மொத்தமாக கொத்துக் கொத்தாக கொல்வதில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம் சமூக அமைப்பையே சிதைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசியல் ஆதாயக்கொலைகள், நில ஆக்கிரமிப்புக்கொலைகள், பிடிக்காத ரௌடி 
என்கௌண்ட்டர்கள், கடத்தல் கொலைகள், ஜாதிக்கலவர துப்பாக்கிச்சூடுகள், என எண்ணிலடங்கா காரணங்களுடன் நாள்தோறும் தேசம் முழுவதும் வெளியாகும் பத்திரிக்கைகளின் பக்கங்களை நிரப்பிக்கொண்டிருக்கும் இவற்றின் எண்ணிக்கை 
தீவிரவாதத்தாக்குதல்களின் பாதிப்பைவிட அதிகம் என்பதை அதிர்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

நம் தேசத்தின் சாபக்கேடாக, தனிமனித அரசியல் வளர்ச்சிக்காக தூண்டப்படும் அனைத்துத்தீவிரவாதங்களையும் தினம் தினம் செய்தித்தாள்களில் ,சர்வசாதாரணமாகப் புரட்டிக் கொண்டிருந்துவிட்டுத்தான் இத்தகைய பெரிய கொலைகளை  எதிர்க்க முற்படுகிறோம் என்பது மிகவும் அவமானகரமானது !

எல்லா மாநிலங்களின் பிரச்னைகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு பஞ்சாயத்தும் செய்யத்தெரியாமல், அவர்களில் ஒருவரைக்கூட பகைத்துக்கொள்ளவும் முடியாமல், 'நீயும் நல்லவன் - அவனும் நல்லவன் - பிரச்னையை அப்படியே தொடருங்க - என்று ஒரு வளும்பல்தனமான பதிலாகவோ, ' நீங்க சொல்றதுதான் சரி ' என்ற ஒரே பதிலை பிரச்னைக்குரிய இருமாநிலங்களிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் கயமைத்தனம் நிறைந்த, ஒற்றுமையில் எந்தவொரு நம்பிக்கையும் இல்லாத மத்திய அரசின் கீழ் இருந்துகொண்டுதான் -அது எந்தக்கட்சியின் ஆட்சியின்கீழ் இருந்தாலும் சரி - கடந்த ஒரு தலைமுறையாக தீவிரவாதத்தை அழிப்பது பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பது சுளீரென்று அடிக்கும் உண்மை!


இனி அரசின் தீவிரவாதத்தை பார்ப்போம்.... 


(அட..இது என் 100 வது பதிவு... 101 - ல் தொடருவோம் !)


Wednesday, December 17, 2008

தீவிரவாத(த்துக்கு) மருத்துவம் !


உண்மையில், மனதில் உறுத்திக்கொண்டிருந்தவற்றை கொட்டிவிடும் அவசரத்தை குறைத்து, நிதானமாக எழுத யத்தனித்து இன்று வெளிப்படுகிறது. இதுவுமே அவசரமோ என்றுதான் மனம் நினைக்கிறது. (இந்திய அரசைவிட மெத்தனம் இல்லை!) ஆனாலும் தெகா கொடுத்த கொக்கி இத்துப்போய்விடக்கூடாது என்பதால்.....இதோ..!

இந்தியாவில் ஏன் இந்தத்தீவிரவாதம்..?

இதை நான் உலக அரசியல், தேச அரசியல், அரசு, தனிமனிதன் என்ற வகையில் அலச விரும்புகிறேன்.
(இடையில் துளசி டீச்சர் கேட்டிருந்த இயல்பான கேள்விகளையும் உள்ளம் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.)


உலகளாவிய அளவில், எங்குமே ஒரு உள்ளார்ந்த வெறுப்பு புரையோடிப்போயிருப்பதை ஒவ்வொரு தேசமும் அதனதன் வழியில் வெளிப்படுத்தவே செய்கின்றன. ஆப்கனில் ஒசாமா இருக்கிறார். அவரைப்பிடிக்கவேண்டுமென்று தான் வளர்த்த தாலிபனிடம் கேட்டுப்பிடிக்காமல், தன் நாட்டில் அவன் ஆட்கள் நுழைந்து இரட்டை கோபுரத்தை தகர்க்கவும், வீறுகொண்டு எழுந்து இன்றுவரை வேட்டையாடும் அமெரிக்காவின் செயலில் எந்த வகை மிதவாதம் இருந்தது? 

உலகத்தை அழிக்கும் ரசாயன ஆயுதத்தை- "ஒளிச்சுவச்சிருக்கான்..நான் பாத்தேன்" என்று கூறும் மூன்றாம் வகுப்பு மாணவனைப்போல், உலகிடம் சொல்லிவிட்டு அதற்கு மேலை நாடுகளின் படைபலத்துடன் ஒரு தேசத்தையே சூறையாடியதில் எந்த மாதிரியான மிதவாதம் இருந்தது?

விவசாயிக்கு அவன் விளைபொருளின் விலையை நிர்ணயிக்கும் உரிமை இல்லாதபோது, எரிபொருள் என்ற ஒற்றை ஆதாரத்தை வைத்துக்கொண்டு உலகப்பொருளாதாரத்தையே ஆட்டிப்பார்க்க நினைக்கும் வளைகுடா மற்றும் எண்ணெய் உற்பத்தி நாடுகளின் எல்லா செயல்பாடுகளும் ஒருவிதமான தீவிரவாதமே!

இதற்கு பதிலாக உணவு உற்பத்தி செய்யும் நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கு ஒரு கிலோ அரிசி என்று பண்டமாற்று முறைபோல் கையாண்டால் என்ன ஆகும் நிலைமை?

என்னிடம் மனிதவளம் இருக்கிறது. என்னால் எல்லாப்பொருட்களையும் ,- அடுத்தவர் ஆரோக்யத்தை கிடப்பில் போட்டுவிட்டு -தரங்கெட்டு தயாரிக்கமுடியும், அதையும் மலிவுவிலையில் உலகெல்லாம் விற்கமுடியும் என்று நினைக்கும் சீனாவின் நினைப்பில் எத்தனை பங்கு மிதவாதம் இருக்கிறது?

என் எல்லையில் எந்தத்தீவிரவாதியும் இல்லை...அவர்களுக்கு நான் எந்த உதவியும் செய்யவில்லை என்று உலுலுவாங்காட்டிக்கு சொல்லிக்கொண்டே ஏதோ ஒரு காழ்ப்புணர்வில் இன்றுவரை தீவிரவாதத்தை தீவிரமாக வளர்த்து, அதற்கு அடிக்கடி பலியாகும் பாகிஸ்தானின் செயலில் எவ்வளவு மிதவாதம் உள்ளது?

ஒரு இனத்தின் ஒரு சிறுபங்கு மக்கள் அமைப்பாக மாறி, தனி நாடு கேட்டு போராடும் வேளையில், அவர்களுடன் பேசாமல், அந்த இனத்தையே அழித்துவிட்டுத்தான் ஓய்வேன் என்று கருவிக்கொண்டு அலையும் ராஜபக்ஷே தேசத்தின் செயலில் எவ்வளவு சாந்தம் உள்ளது..?

ஆக்கிரமிப்பதே எமது உலகக்கடமை என்று வரிந்துகட்டிக்கொண்டு செயல்படும் நாடுகள் அனைத்துமே தீவிரவாதிகள்தான்...!

ஆக...ஒரு இயக்கம் என்றில்லை!...ஒவ்வொரு தேசமுமே தீவிரவாத நிஜமுகத்தை - அரசாங்கம் என்ற முகமூடியால் மறைத்து
இப்படித்தான்  இயங்குகின்றன...!



இனி தேசத்துக்குள் வருவோம்...

(தொடரும்...!)

Monday, December 8, 2008

இயற்கை கொடையினைக்காப்போம் -3



நிலத்திலெல்லாம் நோயே விஞ்சும்!
நீருக்கெல்லாம் உயிர்கள் கெஞ்சும்!
காற்றுக்காட்டில் கனலே மிஞ்சும்
வான் மண்டலம் வழியின்றி அஞ்சும்!
சுவாசத்தில் விஷமே துஞ்சும்!
நெருப்பு மட்டுமே உடலைக் கொஞ்சும் !

சூடு அதிகம் ஆகுமென்று
கொஞ்சம்கூடக் கலங்கவேண்டாம்.!
கடல்மட்டம் உயர்ந்துவந்து
நீருக்குள்ளே வெதுவெதுப்பாய்
மூச்சுத்திணறி மூழ்கிச்சாவோம்.!


நம் வீட்டுப்பெரியவர் 
ஒருவர் நலமாக இருக்கின்றார்
நல்வாழ்க்கை நமக்காக
நயமாகத்தருகின்றார்.
அவருக்கும் அகவைகள்
ஆக ஆக அவர் சதை பிய்த்தெடுத்து
ஆசைமகனுக்குக்கொடுப்போமா?
அவர் கண்கள் கொய்தெடுத்து
கல்லாங்காய் ஆடுவோமா?
அவர் கால்கள் கொண்டுவந்து
கட்டில் கால் ஆக்குவோமா?
அவர் கைகள் ஆய்ந்துவந்து
அரிவாள்கள் செய்வோமா?
நல்லவேளை இன்றுவரை
நாம் அதனைச்செய்யவில்லை!
என்று மட்டும் பூரிக்காதீர்கள்!

எப்போதோ அச்செயலை
செய்ய நாம் தொடங்கிவிட்டோம்.
இத்தனை கோடி ஆண்டுகளாய்
எடுத்து வளர்த்த இயற்கையை
கந்தலாக்கிக் காயவிட்டு
கண்களையும் நோண்டிவிட்டு
கர்ப்பப்பையை பொசுக்கிவிட்டு
சிந்தையில்லாம நாமும்
சில்லறைகள் சேர்க்கின்றோம் !

என்னதான் செய்வதிங்கே!
இப்படியே உலகம் நிற்க?

நிலம் காக்கும் யோசனைக்காய்
நெருடுவதைச்சொல்லுகிறேன்.
ஒரு வீடு வாங்குங்கள்!
மற்ற மனைகள் யாவற்றிலும்
மரங்கள் மட்டும் வளருங்கள் !
விவசாய நிலத்தை மட்டும்
வாங்காமல் தவிருங்கள்!


நீர் காக்கும் யோசனைக்காய்
நேர்மையாய்ச்சொல்லுகிறேன்.
ஒற்றைக்குவளை நீரெடுத்து
ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள்!
கையில் உள்ள காசுக்கான
கஞ்சத்தனமாய் எண்ணுங்கள்!
நீர் குறைத்து செலவிட்டு
மீண்டும் கங்கை காட்டுங்கள் !

காற்று காக்கும் சிந்தனைக்காய்
கணக்கின்றி செயல்கள் உண்டு.!
வாகனங்கள் பயன்பாட்டில்,
வீட்டின் தட்ப செயல்பாட்டில்,
எரிக்கும் குப்பைகளின்
எஞ்சுகின்ற புகைக்காட்டில்,
எல்லா இடங்களிலும்
இன்றிலிருந்து சிந்தியுங்கள்

வானம் காக்கும் யோசனையை 
காற்றுச்செயலே செய்துவிடும்!
விஞ்ஞானிக்கூட்டங்களும்
விவரமறிந்து வென்றுவிடும்.!

நெருப்பை நாம் காக்கவேண்டாம்
அது தரும் அவஸ்தை நீங்க
அசராமல் அன்புசெய்வோம்!
அங்குலமாய் மனிதர்களின்
பொன் கரங்கள் பற்றி நிற்போம்.

இயற்கை கொடையினைக்காப்போம் -2



வளரும் வரை இவனும்
வானம் பார்த்து மகிழ்ந்தான்
மழையைக்கண்டு முகிழ்ந்தான்.
கிடைத்த உணவை பயிரிட்டு
காட்டுக்குள்ளே திரிந்தான்.
வயிற்றுக்குஎல்லாம் கிடைக்கும் 
இவனுக்கு
மூளைக்குக் கிடைக்காமல்
மோதி மோதித் திமிர்ந்தான்.

ஆரம்பமானது வேட்டை!
தேவைகள் போக இவன்
சேர்க்க நினைத்த பண்டங்கள்
இயற்கையின் உறுப்புக்கள்!

வேட்டையாடும் விலங்கினத்தின்
தோலுக்கும், கொம்புக்கும்,
தோற்றத்தில் பொலிவு கொண்ட
மேல் கடைவாய்ப்பல்லுக்கும்
ஆசைகள் அதிகமாகி,
அளவுக்கும் மீறி வந்து
அறுத்தெரிந்தான்
இவன் வளர்ந்த பரிணாமத்தின்
சங்கிலியை!
இயற்கைக்கு அப்போதே
இதயவலி கண்டது.

நிலத்தின் ஆழம் தோண்டி,
கனிமங்கள் கண்டெடுத்து,
ஆயுதம் செய்து, வீடுகட்டி, 
ஆபரணம் அழகுறப்பூட்டி,
எரிபொருளும் கண்டெடுத்து
எடுப்பாக ஊர்வலம் போய்
பூமியின் உடலெங்கும் 
பொறுப்பின்றிப் பொத்தலாக்கி 
உவகையுடன் மெத்தையிட்டான்.

நீரினில் கழிவு சேர்த்து,
நெடுந்தூரம் ஓடவிட்டு
பாரெங்கும் அதனை ஆறென்று
சொல்லவைத்து
மீன்கள் செத்து மிதந்ததை மட்டும்
மிச்சமின்றி துடைத்துவிட்டான்.
மரங்களைக் கொன்றுவிட்டு
மழையில்லை என்று வேண்டி
பெரும்பொருள் செலவு செய்து
வேள்விகள் மூலம் மட்டும் 
புகைக்கூட்டம் கூடச்செய்து
மேகமென்று கூச்சலிட்டான்.

காற்று மட்டும் என்ன
கடவுளா - இவனிடம் மீள?
வேகத்தின் வியாதிவந்து 
வாகனங்கள் பெருகப்பெருக,
தட்பம் மட்டும் தேடித்தேடி
தனிமனிதன் உருக உருக
காற்று மண்டலம் தன்
கற்பிழந்து போனதிங்கே !
மூச்சுக்காற்று தந்த பூமி
நச்சுக்காற்றும் தருகிறது
நாலுக்கொன்று இலவசமாய் !



அவசரத்தின் நிறைவிளைவாய்
அறிவியலின் துணைவிளைவாய்
ஆகாயப்பந்தலில்
ஆயிரமாய் செயற்கைக்கோள்கள்
இவற்றிலிருந்து பிரிந்து சென்ற
எச்சங்கள் மட்டுமே கொண்டு
இன்னொரு உலகம் செய்யலாமாம்  !
வேடிக்கை மனிதனின், 
அண்டை நில நிகழ்ச்சிகளை
வேடிக்கை பார்க்கும் ஆசைக்கு
வானமும் தன் மானத்தை
வழங்கிவிட்டுதான் நிற்கிறது.

நெருப்பு மட்டும் இவனிடம்
நிரந்தரமாய்த்தப்பித்தாலும்
அதனையும் இவனது
அழிக்கும் ஆசை 
நாயகியாக்க்கினான்.
அழிக்கும் ஆசைநாயகியாக்கினான்.
எல்லா இடங்களிலும்
இவன்போட்ட குண்டுகளில்
பூமிக்கு ஏற்பட்ட கொப்புளங்கள்
ஏராளம்.
எரிமலையாய்க்குமுறித்தான்
ஏறிவந்து பார்க்கிறது!
யாரடா இவன் நம்மைவிட
மேலாய் என்று!

இப்படித்தான் இயற்கையும்
சீரழிந்து போகிறது.
அதுவும் தன் பங்குக்கு
அடிக்கடி நோகிறது
கொந்தளிப்பாய்,
புவி வெடிப்பாய்,
கடும் வெயிலாய்
கொடும் குளிராய்
பெருமழையாய்
சுழற்காற்றாய்
தான் படைத்த மனிதனுக்கு
தண்டனைகள் கொடுக்கிறது!
கொடுக்கிற தண்டனையை
கொசுவைப்போல் துச்சம் செய்து
விசுவாசம் இல்லாமல் 
வெறி பிடித்து அலைகின்றான்.!


இப்படியே போனால்
என்னதான் ஆகும்?

(மீண்டும் தொடரும்..! )

Sunday, December 7, 2008

இயற்கை கொடையினைக் காப்போம் !



இயற்கையில் இழந்ததையும்

இழந்ததில் இருப்பதையும்

இருப்பதில் காப்பதையும்

காப்பதில் வாழ்வதையும்,

வாழ்வதில் மடிவதையும்

மடிவதில் முடிவதையும்

பயத்துடன் பகிர்கின்றேன்.



அண்டத்தின் பெருவெடிப்பும்

பூகோளப்பிறப்பெடுப்பும்

புவியியல் புத்தகத்தில்

எப்போதோ கண்டதுண்டு!


பிறந்தபின் பூமியும் 

தன்னைத்தானே செதுக்கியது.

நெருப்புடனே பிறந்துவந்து

காற்று கண்டு

நிலத்தைக் கண்டு

காலம் கடந்து நீரைக்கண்டு

உயிரினங்கள் ஒன்றிரண்டை

ஓடியாட வைப்பதற்குள்

களைத்துப்போன 

இயற்கைக்கு அப்போதே

வயது எழுபது கோடி!


வாழ்வியல் ஓட்டத்தில்

இருப்பியலின் தாக்கத்தில்

தேவைகளின் மாற்றத்தில்

ஒன்றையொன்று சார்ந்துவந்து

உயிரினங்கள் பெருகின!


பெருகிய உயிரினங்களில்

நடந்து வந்து

பேசி நின்று

மூளையெனும் ஆயுதத்தை

முழுமையாகக் கண்டுணர்ந்து

சிந்தித்து செயல்புரிந்து

சிறப்பாக நம்மைக்காப்பான்

என்றெண்ணி இயற்கையும்

மனிதனென்ற உயிரினத்தை

மமதையுடன் படைத்துவிட்டு

மார்தட்டி நின்றது!



வந்திறங்கியவன்

வஞ்சகன் என்றறியா

பித்துமனம் கொண்ட

பேதைத்தாய் இயற்கையும்

பெருஞ்செல்வம் அவனுக்கு

பூமியெங்கும் தந்துவிட்டு

பொறுமை காத்து வந்தது  !



(வழக்கம்போல தொடரும்..!)


Monday, December 1, 2008

இப்படியும் நடக்கலாம் ...!


அது ஒரு
தொடர்வண்டி நிலையம்!
அவன் எங்கோ போகவேண்டும்
அவளும் வந்திருந்தாள் வழியனுப்ப!

திருமணம் ஆன புதிது!
விட்டுச்செல்ல மனமில்லை!
விலகி இருக்கவும் திறனில்லை!
கண்கள் கலங்கவும்,
கைகள் நடுங்கவும்,
ஒருவரை ஒருவர் 
உயிராய் உருகி
ஒன்றிப்போய் பார்க்க்கிறார்கள்.
அந்தச்சிறு அணைப்பிலேயே
அழுத்தம் கொடுத்து
சொல்லுகிறான்.
கவலைப்படாதே!
நிறைய நாட்களில்லை!
சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்.!

நீங்கள் செல்வதே
எனக்கு நரகம்தான்!
அப்புறம் என்ன 
கொஞ்சம் ,நிறைய ?
கண்ணீர் உகுத்து
கரைகிறாள் அவள்!

வண்டி புறப்படும்
நேரம் வர
மனமின்றி அவனும்
ஏறி விட
புறப்பட்ட வண்டியையே
நீர் படரப் பார்க்கிறாள்!

அவ்விடத்திலேயே நின்று
ஆசுவாசப்படுத்த,
வண்டியும் சென்றுவிட..
அதிசயமாய் எதிரில்
பெட்டியுடன் அவன்!

ஓடிப்போய் முத்துகிறாள்!
என்னவனே!
இவ்வளவு காதலா?
என்னைவிட மனமிலையா?
நான் என்ன தவம் செய்தேன்?
இப்படி நீ இருப்பதால்தான்
இதயம் முழுதும் நிறைகின்றாய் !

இறுக்கமான முகத்துடன்
அவன் சொன்னான்..!

அதெல்லாம் சரி!
வண்டியின் டிக்கெட்டை
உன் பைக்குள் வைத்திருக்கிறாய் !
இனியெப்படி போவது?



Wednesday, November 19, 2008

உங்களையெல்லாம் சும்மா விடக்கூடாது..!

நேற்று ஒரு சம்பவம் தூக்கமிழக்கச்செய்துவிட்டது.

தஞ்சாவூரில் , ஒரு பெண்ணின் திருமணம் மீறிய ஒழுக்கத்துக்கு(?) இரு சிறுவர்கள் பலியாகி இருக்கிறார்கள். அவளுக்கு காதல் திருமணத்தில் பிறந்த அந்த பிஞ்சுகள் விக்னேஷ், தினேஷ் முறையே 6, 4 வயதுக்கார அழகன்கள். கணவனின் நண்பனுடன் ஏற்பட்ட தொடர்பை விடமுடியாததால், கணவனே அவளைவிட்டுப்போக, நண்பனுடன் குடித்தனம்... பின்னர் அவளது சொந்தக்காரன் இன்னொருவனுடன் அடுத்த........, அதன் தீவிரம் அதிகமாகி, குழந்தைகளையும், இரண்டாமவனையும் கொன்றுவிடுவதென்று முடிவெடுத்து, முதல் கட்டமாக, விளையாட்டுப்போக்கில் காரில் குழந்தைகளை கூட்டிச்சென்று தஞ்சை பெரியகோவில் அருகிலுள்ள பாலத்திலிருந்து இருவரையும் தூக்கிப்போட்டு கொன்றிருக்கிறான் சண்டாளன்.. இதில் சின்னவன் தினேஷ்  தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். இவள் நல்லவள் போல் போய் போலீஸில் என் 
பிள்ளைகளைக்காணவில்லை என்று புகார் கொடுத்து புலம்ப, துருவியதில் சரியான துப்பு கிடைக்காமல் போலீஸ் தடுமாற, மறுநாள் ஆற்றில் , விக்னேஷ் மிதக்க , அதை இவள் சலனமில்லாமல் பார்ப்பதைப்பார்த்த போலீஸின் சந்தேகப்பார்வை திரும்பியபின் இவ்வளவும் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.

என்ன சொல்லி திட்டுவதென்றே தெரியவில்லை... உடனே இந்த நாய்களை 
சுட்டுத்தள்ளிவிடணும்.
அல்லது அந்த சட்டக்கல்லூரி காட்டுமிராண்டிகள்கிட்ட கட்டையக்குடுத்து இப்ப 
அடிடா கொலைகார நாயேன்னு சொல்லணும்.
அப்புறம் அவனை நாம அடிச்சுக்கொல்லணும்.. பேசாம இந்தியாவை சவுதியோட 
இணைச்சுடலாமான்ன்னு தோணுதுங்க...இதுதான் காரணம்..!

அந்தக்கொலைகாரிக்கு பிள்ளைகள் வேண்டாமுன்னு சொல்லியிருந்தா , நான் எடுத்து வளர்த்திருப்பேன் அந்த அழகன்களை ! அவதான் சொன்னான்னா, அந்தப்பரதேசிக்கு எங்க போச்சு புத்தி?

அய்யா பத்திரிக்கைக்காரங்களே...! கள்ளக்காதல்ன்னு சொல்லி...காதலை கேவலப்படுத்தாதீங்க! இதுக்குப்பேரு தனிக்காமம்.

இனிமே யாரவது பிள்ளையைக்கொல்றதா இருந்தா, ஒரு தடவை எனக்கு போன் பண்ணி பேசுங்கன்னு விளம்பரம் கொடுக்கப்போறேன்.  ! 

Thursday, October 30, 2008

VANTAGE POINT - பாத்ததும் பத்திக்கிச்சு!

பார்த்ததிலிருந்து பிரமித்துப்போய் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். என்னடாது இங்க நாம எவ்வளவு ரூம் போட்டு யோசிச்சாலும் இந்தமாதிரி ஒரு திரைக்கதையை உருவாக்கமுடியலியேன்னு!

அடடா!

ஒரு குண்டுவெடிப்பும், கடத்தலும், அதைத்தொடர்ந்து குற்றவாளிகளைக்கண்டுபிடிப்பதும்தான் கதை! 

அமெரிக்க அதிபர், உலக தீவிரவாத எதிர்ப்பு உரை நிகழ்த்த ஸ்பெயினுக்கு வரார்.
அங்க அவரை கொல்ல முயற்சி நடக்குது..! பின்னர் ஒரு பெரிய குண்டுவெடிப்பும் நடந்து பல பேர் இறந்து போயிடறாங்க! அதை துப்பறிஞ்சு இதுக்குப்பின்னணி என்னங்கிறதை ஒரு அமெரிக்க உளவாளி கண்டுபிடிக்கிறதுதான் முழுக்கதையும்! 
அதை சொல்லும் விதத்தை சினிமால ட்ரீட்மெண்ட்டுன்னு சொல்லுவாங்க..! அதில்தான் இவர்கள் பூந்து விளையாடி இருக்காங்க!

 ஒரு பொதுப்பார்வையிலும் சொல்லாம, ஒரு தனிமனிதப்பார்வையிலும் சொல்லாம, அகிரா குரோசோவாவோட ரோஷமான் மாதிரியும் 
சொல்லாம, நம்ம விருமாண்டி மாதிரியும் சொல்லாம, 8 வெவ்வேறு மனிதர்களின் பார்வையில் வித்யாசமாகச் சொல்லியிருக்காங்க!

ஒரே விஷயத்தை 8 பேரும் சொல்லியிருந்தா போரடிச்சிடும். ஒருத்தர் பார்வையிலேருந்து சொல்லி, அவர் விட்ட எடத்துலேருந்து ஆரம்பிச்சு 
இன்னொருத்தர் அவர் பார்வையில சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார். 

முதலில், ஒரு டெலிவிஷன் நிறுவனம் ஸ்பெயினுக்கு அமெரிக்க அதிபர் வரும் அந்த பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சியை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்ய வருது! 
அதில் வேலைபாக்கும் ஒரு நிருபரா Zoe Saldana வராங்க! அவுங்க நிகழ்ச்சியை வர்ணிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே அதிபரை சுடும் முயற்சியில் மேடை சரிஞ்சு விழுந்து அவரை காப்பாற்றப்படுறாரு! அதைப்பத்தி இவுங்க வர்ணிச்சுக்கிட்டிருக்கும்போதே, பெரிய குண்டு வெடிச்சு அவுங்க இறந்துடுறாங்க! 
அந்த டெலிவிஷன் ஒளிபரப்பு வேனுக்குள்ள , நுழையுறாரு சிறப்பு ரகசிய அதிகாரி Dennis Quaid !

அவர் அந்த நிகழ்ச்சியை திரும்பத்திரும்ப போட்டுப்பாத்து ஒரு ஆளை சந்தேக வட்டத்துக்குள் கொண்டுவரும்போது, கதை அவர் பார்வையில் விரிய ஆரம்பிக்குது! காலைல அவர் எழுந்திருந்ததிலிருந்து என்னன்ன நடந்ததுன்னு காட்டி அந்த குண்டு வெடிக்கும்போது அவர் நிலை என்னன்னு புரியவச்சு, அடுத்த ஆளை நோக்கி கதை பயணிக்குது!
 
தப்பிச்சு ஓடும் ஒரு ஆளை இவரும் துரத்தி ஓட, அவன் பார்வையில் கதை தொடருது! அவன் எப்படி அந்தக்கூட்டத்துக்குள் வந்தான் என்னன்ன செஞ்சான், அவன் காதலிக்கும் அவனுக்கும் நடந்த சம்பாஷணைகள்னு தொடர்ந்து, அவன் காதலி ஒரு பையை அந்தக்கூட்டத்தின் ஓரத்தில் ஒரு இடத்தி வீசிட்டுப்போறவரைக்கும் அவன் பார்வையில் ஓடும் கதை,
 
காதலி பார்வையில் தொடர்ந்து அவளது நிலையை எடுத்துக்காட்டி அந்த நேரத்தில் , விழாவுக்கு வந்ததையும், அதிபர் பேசுவதையும் வீடியோ எடுத்து தன் குடும்பத்தாரிடம் போட்டுக்காட்டுறதுக்காக வளைச்சு வளைச்சு வீடியோ எடுக்கும் Forest Whitaker பார்வைக்கு மாத்திவுட்டுறாங்க!

இப்ப கதையை இவர் எடுத்துக்கிட்டு போறாரு! இவர் போலீஸிடம் அந்த வீடியோவை போட்டுக்காட்ட அதில் இருக்கும் க்ளூக்களை வச்சு நம்ம ஹீரோ ஒரு பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பிக்க, இவரும் இவர் பங்குக்கு சில விஷயங்களைச்செய்ய, ரோட்டைக்கடக்கும் ஒரு குழந்தையைக்காப்பாற்ற இவர் தாவ, 

தப்பிச்சு ஓடும் தீவிரவாதிகளின் பார்வையில் என்னன்ன நடந்ததுன்னு காட்டி ,ரோட்டைக்கிராஸ் பண்ணும் குழந்தை எதிரில் வர, அதை மோதும் நிலையில் வரும் காரில் இவர்கள் இருக்கன்னு கதை அடுத்த ஆள் கையில் போய், ஒவ்வொருவரின் பார்வையிலேயும்  வந்து கடைசியில் ஒரு கார் துரத்தலுக்குப்பிறகு, சாகவேண்டியவர்கள் செத்து, வாழ வேண்டியவர்கள் வாழ்ந்து சுபம்!


எல்லாருமே நல்லா நடிச்சிருக்காங்க! ஒரு நிகழ்ச்சியை வேடிக்கை பாக்கவந்த ஒரு சாமான்ய மனிதன் மனசிலும், முகத்திலும் ஏற்படும் உணர்ச்சிகளை அப்படியே சொல்லியிருக்காரு Forest Whitaker ! ஒரு உளவாளியின் வேகத்தையும், துப்பறியும் புத்தியையும் அப்படியே பிரதிபலிச்சிருக்காரு Dennis Quaid 

அட.. ! இப்படியும் யோசிக்கலாம்னு கிழிச்சு எடுத்திருக்கார் இயக்குநர் Pete Travis
ஒரே கதையை பலர் சொல்லும் விதத்திலும், ஒரு இடத்தில் நிறுத்திட்டு, அடுத்தவர் பார்வையில் அந்தக்கதையை நகர்த்துவதிலும், எந்த இடத்தில் யார் கதையை எடுத்துக்கிட்டு போனா சுவாரஸ்யமா இருக்கும்கிறதிலும் கடுமையா ஆராய்ச்சி பண்ணியிருப்பார் போல !

நேரமிருந்தா , VANTAGE POINT - DVD கிடைச்சா கண்டிப்பா பாருங்க! சினிமாவில் என்னவெல்லாம் செய்யலாம்னு சிந்தனை விரியும்! ஒரு சாதாராண கருவோ, ஏற்கனவே தெரிஞ்ச கதையோ- எதுவா இருந்தாலும் சொல்லும் விதத்தில் பார்வையாளனை உக்கார வைக்கலாம்னு நிரூபிச்சிருக்காரு இயக்குநர் !


இது மாதிரி நம்ம ஊர் பாணில ஒரு கதை எழுதலாமுன்னு இருக்கேன். 
நம்ம பதிவுலகத்துக்காக மட்டும்! 
எப்ப வெளிவரும்னு தெரியாது...! ஆனா .....வரும்!

Monday, October 27, 2008

2008ன் தீபாவளியை.....

2008ன் தீபாவளியை
இனிதாகக்கொண்டாடினோம்.

திரையரங்குகளில்
எங்க ஊர் ரசிகர் கூட்டம் 
அம்மாவுக்கு மோர் விடினும்
கட் அவுட்டுக்கு பீர் விட்டாலும்,

சென்ற ஆண்டு
20000 புள்ளிகளில் இனித்துப்போட்ட
பங்குச்சந்தை கோலம்
8000 புள்ளிக்கோலமாய், இளித்துக்கொண்டே
சுருங்கினாலும்,

சட்டைப்பையில் பணம் கொண்டு சென்று
கைப்பையில் வாங்கியவர்,
கைப்பையில் பணம் கொண்டு சென்று
சட்டைப்பையில் தக்காளி வாங்கினாலும்,

கடன்பட்டார் நெஞ்சம் போல்
கலங்கினார் இலங்கை வேந்தன் என்று
எழுதிய சமூகம்,
கடன்பட்டால் போதும் !
தள்ளுபடி காப்பாற்றும்
என்ற தரத்துக்கு வந்தாலும்,

தமிழனுக்கு குரல் கொடுத்தால்
இறையாண்மை என்ற பெயரில்
ஆண்மைக்குறைப்பு அறுவைசிகிச்சை
நடந்தாலும்,

இருண்ட காலம் என்ற ஒன்றை
இன்றே காட்டுகிறோம் என்று
இயன்றவரை முயற்சி செய்யும்
அரசின்கீழ் இன்வர்ட்டர் போட்டு வாழ்ந்தாலும்,

2008ன் தீபாவளியை
இனிதாகக்கொண்டாடினோம்.!

இப்போதுதான் நாங்கள்
சகிப்புத்தன்மை என்ற பெயரில்
சத்தற்றுப்போய்விட்டோம்
அன்றொரு நாள் 
அக்கிரமம் செய்த
நரகாசுரனை நசுக்கித்தான்
இந்தத்திருநாளுக்கு வித்திட்டோம்!

என்றாவது ஒருநாள் 
மீண்டும் வெற்றி பெறுவோம் !
ஏனெனில்
எங்களுடன் ஹிதேந்திரனும்
ராதாகிருஷணனும் இறந்தும்,
இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்!

எங்கள் மனிதநேயம்
அந்த நாளில் 
மகத்தான உலகம் காட்டும்!

Saturday, October 4, 2008

ஒரு தாமதமான அறிமுகம்



வாழ்க்கையை ஜாலியா, கவனமா, மத்தவங்களுக்கு உபயோகமா வாழணும்னு நினைக்கிற ஒரு சாதா ஆளு!

வாழ்வியல் காரணங்களுக்காக கணிப்பொறி விற்பனை மற்றும் பழுதுநீக்கல் நிறுவனம் மற்றும் ஒரு மனிதவள மேம்பாட்டு ஆலோசனை மற்றும் பயிற்சி நிறுவனம் நடத்திக்கொண்டும்,

உள்ளத்தின் தேடல் காரணமாக திரைத்துறையில் உதவி இயக்குநர், எழுத்தாளர்,வானொலி நிகழ்ச்சித்தொகுப்பாளர், பதிவர் என ஏதாவது உருட்டிக்கொண்டும்,

சமூக அக்கறை காரணமாக பல்வேறு சமூகத்தொண்டுகளில் ஆட்படுத்திக்கொண்டும், நுகர்வோர் விழிப்புணர்வை மேம்படுத்தவும், வியாபாரிகளின் அநியாயங்களைத்தட்டிக்கேட்கவும் ஒரு நுகர்வோர் அமைப்பின் மாநிலப்பொறுப்பில் இருந்துகொண்டும் 

எல்லோரும் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டும்
என் வாழ்வை, நான் விரும்பியபடி வாழும் ஒரு மிகச்சிறிய மனிதன் !

Wednesday, October 1, 2008

அவனைக் கடந்த சவீதாக்கள்




சவீதா  - 1


அவன்...
மிகச்சரியான
வயதில்
அந்த இணைய நிலையத்தை
நடத்தும்
நண்பருக்கு உதவ
தினசரி செல்ல ,
அங்கு வந்த அவளுக்கு
மின்னஞ்சல் பார்ப்பதற்கு
இவனும் அன்பாய் 
உதவப்போக
மின்னஞ்சலுடன் சேர்த்து
அவனையும் பார்க்க
ஆரம்பித்தாள் அவள்!


ஒருநாள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்!
தன் தந்தையின் மறுமணமும்
தாயாரின் சிரமங்களும்
தனக்குள் ஒரு வெறியை
தாமாக ஊட்டியதை
கவலையுடன் சொன்னாள் அவள்!
அவளது லட்சியமே
மாவட்ட ஆட்சித்தலைவியாய்
மதிப்பாக வலம்வருவதுதான்!
அதற்கான முயற்சிகள்தான்
இணையம் தேடும் காரணமும்.!

அவனுக்கு அவளைவிட
அவளது லட்சியத்தைப்பிடித்துவிட்டது.
வாழ்வில் அனைத்து சுகமிருந்தும்
சோம்பித்திரிபவர் மத்தியிலே
காப்பாற்ற மனிதரின்றி
கவலைகொண்ட குடும்பத்திலே
கலெக்டராகவேண்டுமென்ற
கனவுகாணும் இவளை
காதலித்தால் என்னவென்று
மனதுக்குள் நினைத்துவைத்தான்.

அவளுக்கும் இவன்மேல்
ஒருவித அபிமானம் 
இயல்பாக வந்ததால்
அவனைவிட்டு தனக்கு
பாடங்கள் சொல்லித்தர
பணிவாகக்கேட்டுக்கொண்டாள்
இவளது லட்சியத்தை
இமயமாய் ரசித்தவனுக்கு
அதற்கான உதவி செய்ய
வாய்ப்பொன்று கிடைத்ததானால்
பூரித்துப் பொங்கிப்போனான்.

இவனது பாடத்தையும்
இவனையும் சேர்த்து
கவனித்த அவளுக்கு
இவன்கொண்ட காதலும் புரிந்தே போனது.
அவளுக்குள்ளும் அவ்வெண்ணம்
அகண்டு போய் நின்றதனால்
அவளாகக் கேட்டுவிட்டாள்.
'என்னைத்திருமணம் செய்துகொள்வாயா?'

'இதற்குத்தானடீ இத்தனை நாளாய்க்
காத்திருந்தேன் என்றுதான் பதில் சொன்னான்.
அன்பும் அக்கறையும் 
அழகாகக் கலந்துவைத்து
ஆழமாகக்காதலித்தார்கள்.
அவள் பேசினாள்.
அவன் பேசினான்.
அவர்கள் பேசினார்கள்
காதல் பேசியது.

கொஞ்சம் அதிக நேரம் பேசினாலும்
அவனுக்குள் அலாரம் அடித்து
அவளைப்போய் படிக்கச்சொல்வான்.

அந்த ஆண்டின் முதன்மைத்தேர்வில்
அவளுக்குக்கிடைத்தது தோல்வி!
அதற்கான அடிப்படைக்காரணம்
அவனுக்குத்தெரிந்தது அப்பட்டமாய்!
இவர்களது காதலால் அவள் 
செலவழித்த நேரம்..!

அவளிடம் தெளிவாகச்சொன்னான்.
உனக்கு முக்கியம் உன் லட்சியம்
என்னிடம் பேச வாழ்க்கையே உள்ளது.
தொலைபேசலை குறைத்துக்கொள்வோம்.
என்னைக்கூட விட்டுவிடு
குறிக்கோளை எட்டிவிடு! 
சொன்னால் அவள் கேட்கவில்லை!
தொல்லை தர ஆரம்பித்தாள்.
எந்தப்படிப்பை நேசித்தாளோ
அதனை வெறுக்கத்தொடங்கிவிட்டாள்
அவனுக்கோ காதல்மீது
பயமே வந்து சென்றது!
அவளுடைய அழைப்புகளை
நிராகரிக்க ஆரம்பித்தான்.!

அவளுக்குக்கோபம் அதிகமாக வந்தது.
நான் என்ன அலைகிறேனா?
என் லட்சியம் பற்றி எனக்குத்தெரியும்!
உன் லட்சியம் புரிந்துவிட்டது.
என்னை விட உனக்கு
என் பதவிதான் கண்!
அதனால்தான் நீ 
அதை அடையத் தூண்டுகிறாய்!

என்றெல்லாம் ஏளனமாய்
எடுத்தெரிந்து பேசிவிட்டு
இனிமே உன் சகவாசம்
எனக்குத்தேவையில்லை!
என்னால் உலகம் மெச்ச
உயர்வாக வரமுடியும்.
அந்த நாளில் உனக்கு
அவமானங்கள் தருகிறேன்.
என்று சொல்லி ஆத்திரமாய்
அவனைவிட்டுச்சென்றுவிட்டாள்.

அந்தக்காதலுக்கு
அன்று அஸ்தமன தினம்!
ஆனால் ஆச்சர்யம்
அன்றுதான் காதலர் தினம்!

அவனுக்குள் அடுக்கடுக்காய்
சங்கடங்கள் தோன்றினாலும்
ஒரு பெண்ணின் 
வீழ்ச்சிக்கு நாம் காரணம் இல்லையென்று
சந்தோஷமாய் நினைத்துக்கொண்டு
வாழ்க்கை ஓட்டத்தில்
கரைந்துவிட்டான்.

என்றாவது ஒருநாள்
அவளுக்குத்தெரியவரும்!
வெற்றிபெற்ற அவளுக்கு
பின்னணியாய் இருந்துவைத்து
இடையிலே வந்தவன்
இடையிலேயே சென்றவன்
எரியும் லட்சிய வெறிக்கு
கொஞ்சம் எண்ணெய் 
ஊற்றிச்சென்றானென்று !

இன்றுவரை இருவரும்
இயல்பாக வாழ்கிறார்கள்.
அவனும் ஒரு பதவியிலே
அழகு வாழ்க்கை வாழ்கிறான்.
அவன் தன்னை ஒதுக்கினானென்று
இன்றுவரை நினைத்துக்கொண்டு
அவளும் இங்கு வாழ்கிறாள்
ஆனால் அவள் சாதித்துவிட்டாள்
நீண்ட நாள் போராட்டத்தில்
அவள் இன்று
ஆட்சித்தலைவி!

அதற்காக அவள் படும்
மகிழ்ச்சி குறைவாகும் !
அவன் மகிழ்ச்சி ஒப்பிட்டால்!
அப்பாடி!
ஒருவருக்கு 
உதவி தர இயலாவிடினும்
இடையூராய் இல்லாமல்
போனோமே என்று
இன்றுவரை மகிழ்ந்திருக்கிறான்.!

அடுத்த சவீதா அவனுக்காக
அங்கும் வந்து காத்திருக்கிறாள்!

நினைச்சதும், கிடைச்சதும்....!

நாம நினைச்ச அப்பா அம்மாவுக்கு பொறக்கலை!
கிடைச்ச அப்பா அம்மாவுக்குத்தான் பொறந்தோம்.
கிடைச்ச அப்பா அம்மாவுக்கு பொறந்ததால
நினைச்ச் பள்ளிக்கூடத்துல படிக்கலை!
கிடைச்ச பள்ளிக்கூடத்துலதான் படிச்சோம்.!
கிடைச்ச பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சதால
நினைச்ச டீச்சர் பாடம் எடுக்கலை
கிடைச்ச டீச்சர்தான் பாடம் எடுத்தாங்க
கிடைச்ச டீச்சர் பாடம் எடுத்ததால
நினைச்ச மார்க் கிடைக்கலை
கிடைச்ச மார்க்குதான் கிடைச்சது!
கிடைச்ச மார்க் கிடைச்சதால
நினைச்ச காலேஜ்ல சேரமுடியலை!
கிடைச்ச காலேஜ்ல தான் சேர முடிஞ்சுது!
கிடைச்ச காலேஜ்ல சேந்ததால
நினைச்ச டிகிரி வாங்கமுடியலை
கிடைச்ச டிகிரிதான் கிடைச்சது
கிடைச்ச டிகிரி கிடைச்சதால
நினைச்ச வேலை கிடைக்கலை!
கிடைச்ச வேலைதான் கிடைச்சது !
கிடைச்ச வேலை கிடைச்சதால
நினைச்ச சம்பளம் கிடைக்கலை!
கிடைச்ச சம்பளம்தான் கிடைச்சது
கிடைச்ச சம்பளம் கிடைச்சதால
நினைச்ச வசதி கிடைக்கலை!
கிடைச்ச வசதிதான் கிடைச்சது
கிடைச்ச வசதி கிடைச்சதால
நினைச்ச் வாழ்க்கைத்துணை அமையலை!
கிடைச்ச வாழ்க்கைத்துணைதான் அமைஞ்சது
கிடைச்ச வாழ்க்கைத்துணை அமைஞ்சதால
நினைச்ச் பிள்ளை பிறக்கலை!
கிடைச்ச பிள்ளைதான் பிறந்தது.....!

கிடைச்ச் பிள்ளை பிறந்ததால..
அந்தப்பிள்ளைக்கு
நினைச்ச அப்பா அம்மாவா நாம இருக்கமுடியலை!
அதுனால அந்தப்பிள்ளையும்
நினைச்ச அப்பா அம்மாவுக்கு பிறக்கலை!

- அப்பாடி ஒருவழியா 
என்ன சொல்லவர்றோம்றதையே சொல்லாம 
எஸ்கேப்பாயாச்சு! :)

Sunday, September 28, 2008

சஞ்சய்க்கு என் கடுமையான கண்டனங்கள்!

http://podian.blogspot.com/2008/09/blog-post_5240.html


சஞ்சயின் இந்தப்பதிவுக்கு எதிர்ப்பதிவு!


அட....அப்படியா?

பொதுஇடத்தில் புகைபிடிக்கும்போது 
பிடிபட்ட சஞ்சய் :   ஹலோ! பொது எடத்துலதானே புகைபிடிக்கக்கூடாது. என் வாயிலதானே பிடிக்கிறேன்.
அது என்ன பொது எடமா? அது என் சொந்த எடம் சார்!

சுரேகா போன்ற ஒரு லொள்ளுபிடித்த போலீஸ்காரர்:

அப்புடியா கண்ணு! நீ புடிக்கிறியே வாய்... ! அது இப்ப பொது எடத்துலதானே இருக்கு! தனியா பிடிக்கணும்னா
வீட்டிலேயே வாயை வச்சுட்டு வந்திருக்கணுமப்பு!

இப்ப உன்னை விட்டுர்றேன் உன் வாயை அரெஸ்ட் பண்றேன். அதை என் கூட அனுப்பி வை! 


இப்படி யோசிங்கப்பு! இதை சொல்லிக்குடுக்க விட்டுட்டீங்களே ஸ்ரீமதி!

அப்துல்லா என்ன செய்தார்?

எவ்வளவோ
கையில் இருந்தும்
செய்ய மனமில்லாதவர்கள் மத்தியில்
ஒரு சதுரங்க வீராங்கனைக்கு
சகஜமாக உதவிகள் செய்து
எங்கள் அத்துனை பேரின் மனத்திலும்
அழியா இடம்பிடிக்கும்
அப்துல்லாவே!

நீங்கள் என்றென்றும்
அன்புடன்
நட்புடன்
அளவில்லா செல்வத்துடன்
நீண்ட ஆயுளுடன்
நிறைவான மகிழ்ச்சியுடன்
ஆரோக்கிய உடல்நிலையுடன்
நீடூழி வாழ்க வாழ்க!

அத்தனை வாழ்க ! வும்
உங்களுக்காகவும்
இன்னும் உங்கள்
உதவிக்காகக்காத்திருக்கும்
இயலாதவர்களுக்காகவும்!

இறையருள் என்றும்
உங்களிடம் நிலைக்கட்டும்!
இயற்கையும் உங்களுக்கு
எல்லாமும் அளிக்கட்டும்!




நண்பர் புதுகை அப்துல்லா....
தலைப்பில் அற்புதமான கட்டுரை ஒன்றை
எழுதியிருந்தார்.
அதில் வெண்பூவின் பின்னூட்டத்தில்
இதைப்பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அதன் பிரதிபலிப்புதான் இந்தப்பதிவு!


Tuesday, September 23, 2008

மும்பை என் உயிர்- ஒரு வழியா முடிச்சாச்சு!

ரொம்ப லேட்டா வர்றதுக்கு மன்னிக்கணும் ( இப்ப வரலைன்னு யாரு கவலைப்பட்டாங்கன்னு இவ்வளவு பில்டப்பு?)

மும்பை மேரி ஜான் - இதுதான் படத்தோட பெயர்!

முதல் மற்றும் இரண்டாம் பாகங்களைப்படிச்சுடுங்க!


ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தன் தன்மையை உணர்ந்து சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்கள்.

சுரேஷாக வரும் கேக்கே மேனன். !

ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மனுசன் பின்னி எடுத்திருக்கிறார். அதுவும், யூசுப்பை தேடும் காட்சிகளில், அவரது வீட்டுக்குப்போய், யூசுப்பின் அம்மாவிடம் பெயரை மாற்றிச்சொல்வதும், அவர்கள் கொடுக்கும் இனிப்பை வாங்கத்தயங்குவதும், அந்த சந்தின் வழியே செல்லும்போது ஏன் முகம்மது ரபி தான் கேட்பார்களா? கிஷோர்குமார் கேட்கமாட்டார்களா? என்று ஒவ்வொன்றிலும் சந்தேகக்கண்ணோடு பார்க்கும்போதும், கடைசியாக யூசுப்பின் அன்பை 
மதித்து யதார்த்தமாக மனம் மாறும்போதும் அழகாக நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.


தாமஸாக வரும் இர்பான் கான்.!

மனிதருக்கு அப்படி ஒரு முகபாவத்தை இயற்கையே கொடுத்திருக்கிறது. அந்த இயலாமை நிறைந்த குடும்பத்தலைவனாக ஜொலிக்கிறார். பெரிய ஷாப்பிங் மாலில் எஸ்கலேட்டரில் ஏறமுடியாமல் குழந்தையும், மனைவியும் தடுமாறி ஏறும் காட்சி, இன்றும் ஸ்பென்ஸரில் தடுமாறும் சில கிராமக்குடும்பங்களை கண்முன் நிறுத்துகிறது. தன் இயலாமையை மிக அழகாக நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் அதே நேரம், வெடிகுண்டுப்புரளியை ஏற்படுத்தி ,அவர்களது அலறலையும், பீதியையும் கண்டு ரசிக்கும் குரூரமும் , என்னையை வெளில தள்ளினீங்கள்ல? இப்ப எப்புடி இந்தக்கட்டடத்தையே ஒரு ரூபாயில் அலறவைச்சேன்? ' என்று கேட்காமல் கேட்கும் முகபாவத்தில் கலக்கியிருக்கிறார்.

ரூபாலியாக வரும் சோஹா அலிகான்!

ரங் தே பஸந்தியில்....அவர் கூறும் 'மார் டாலோ ' எனும் அந்த ஒரு வசனத்தையே திரும்பத்திரும்ப பார்த்த ஆர்வம், இன்னும் என்னைவிட்டுப்போகவில்லை!  இதில் அவருக்கு சோக முகம்தான். ஆனாலும் தானே பேட்டிகொடுக்கவேண்டியிருக்கும் என்று கனவிலும் நினைத்திருக்கமாட்டோம் என்று  வெளிப்படுத்தும் அழுகையும், தன்னை நேயர்களுக்கு முன் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சியும், சோஹா - சோகவாக இருந்தாலும், நன்கு செய்திருக்கிறார்.


சுனிலாக வரும் விஜய் மௌரியா

நேர்மையான போலீஸாக வலம் வர எண்ணும்போதும், போதைப்பொருள் வைத்திருந்தவனைப்பிடித்தும், அவனை மேலதிகாரி விட்டுவிட , கோபத்தில் 
துடிக்கும்போதும் மிளிர்கிறார். தன்னால் ஒரு குற்றவாளியையும் பிடிக்கமுடியவில்லையே என்று கலக்கமடையும்போதும்,மனைவியிடம் பேசும்போதும் அவர் ஒரு மேடை நாடகத்தயாரிப்பு என்பதை வெளிச்சப்படுத்துகிறார். உள்ளத்தில் நேர்மையை மட்டுமே கொண்ட ஒரு 
போலிஸ்காரனுக்கு எப்படிக்கோபம் வரும் என்பதை அழகுற வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.


நிகில் அகர்வாலாக வரும் மாதவன்.

மாதவனை ஒரு பொறுப்பில்லாத மனிதனாக, ஜாலியான ஆளாக நாம் இங்கு காட்டிக்கொண்டிருக்க, அங்கு அவரை மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தி யிருக்கிறார்கள். ரயில்வே ஸ்டேஷனில் ப்ளாஸ்டிக் பையை பயன்படுத்தக்கூடாது என்று கடைக்காரருக்கு புத்தி சொல்வதில் 
இருந்து, ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவரது சமூக அக்கறையை மிகவும் எளிமையாக காட்டியிருக்கிறார்கள். மாதவனும் - இதெல்லாம் எனக்கு சகஜம்- 
என்பதுபோல்தான் நடித்திருக்கிறார். அவர் முகத்தில் ஏற்படும் பீதி உண்மை எனவே தோன்றுகிறது. நண்பனிடம் வாதிடும்போதும், வெளிநாட்டு 
வாழ்க்கயைப்பற்றிய தன் பார்வையை வெளிப்படுத்தும்போதும் அழகாக நடித்திருக்கிறார். கடைசியில் மனதில் ஒரு பயமும், வெறுப்பும் கலந்த 
நிலையில் வேறு வழியே தெரியாமல் மீண்டும் ரயிலில் ஏறும் காட்சியில் வெளுத்துக்கட்டியிருக்கிறார். 


துக்காராம் பட்டீலாக வரும் பரேஷ் ராவல்

அய்யா! நீர் புலவர் ! என்று தருமி சொல்வதுபோல் ...அய்யா நீர் நடிகர்! என்று கத்த வேண்டும்போல் உள்ளது. உண்மையில் கொஞ்சம் குண்டான பரேஷ் ராவல் இந்தப்படத்துக்காக தன் எடையைக்குறைத்துக்கொண்டாராம்.  தானும் போலீஸில் சேர்ந்தபோது இப்படித்தான் நடந்தது என்று விளக்கிவிட்டு, மேலதிகாரி போதைப்பொருளை, இல்லையென்று மறுத்து அது சர்க்கரை என்று சொன்னதற்கு அப்படியென்றால் டீயில் போட்டுக்குடியுங்கள் என்று கூறிவிட்டு வந்ததை மிகவும் பொறுமையாக சுனிலிடம் விளக்கும்போதும், சுரேஷை வழியில் பார்த்து ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு செல்லும்போது, அவருக்கு நிதர்சனத்தை உணர்த்தும்போதும் , கடைசியாக ஓய்வு பெறும் நாளில், தன் தந்தை தன்னைப்பற்றி சொன்னதையும், தான் இன்றுவரை போலீஸில் ஒரு பெரிய கேஸையும் பிடித்ததில்லை என்று சொல்லும் போதும் சிம்மாசனம் போட்டு அமர்கிறார். சுனிலிடம் அவர் காட்டும் அன்பில் நம்மையும் சேர்த்து வெல்கிறார்.


இயக்குநர் நிஷிகாந்த் காமத்

நிறைய திரைப்பட பழமைகளை உடைத்திருக்கிறார். முதலில் இயல்பான திரைக்கதை! கதாபாத்திரங்களை கதையின் ஓட்டத்திலேயே உலவ விட்டது. 
நாம் படத்தில் சந்திக்கும் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எந்தத்தொடர்பும் இல்லாமல் இருப்பதை மிகவும் சாமர்த்தியமாகக் கையாண்டது- கதையின் 
தேவைக்கேற்ப பட்டீல், சுனில்,சுரேஷ், தாமஸ் இவர்களை ஒரு காட்சியில் மட்டும் ஒன்றாகக் காட்டிவிட்டு அந்தத்தொடர்பையும் எளிமையாக்கியது. 
குண்டுவைத்தவனை தேடுகிறேன் பேர்வழி என்று துப்பறியும் கதையாக மாற்றாமல் இருந்தது. பேரிடர் நேரும்போது இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் 
என்று கருத்துச்சொல்லி கலாய்க்காமல் இருந்தது. இயல்பாக சில மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அவர்களது மனநிலையுடனே பார்த்து அதை எங்களையும் போகிறபோக்கில் பார்க்கவைத்தது.அனைத்து டப்பாத்தனங்களையும் ஓரங்கட்டியது ( டான்ஸ், சண்டை, பாட்டு ) வெல்டன் டைரக்டர் !இப்படிப்படமெடுங்கள் சார் ! எங்கள் ரசனையும் காலப்போக்கில் மாற்றிக்கொண்டு நாங்களும் இம்மாதிரிப்படங்களை ஆதரிக்கிறோம். இசை, 
ஒளிப்பதிவு என்று எல்லாமே உறுத்தலில்லாமல் இருப்பது அழகு!

இவ்வளவு அழகாக படைத்திருக்கும் ஒரு படைப்பின்மேல் அன்புதான் மேலிடுகிறது. குறைகளோட ஏத்துக்கிறதுதான் அன்பாமே! அப்புறம் என்னங்க!
சிறு சிறு குறைகள் இருந்தாலும், அதோட ஏத்துக்கிட்டு, பாராட்டுவோம்.

ஒரு நல்ல படைப்பைப்பார்த்த திருப்தியுடன்.....


Wednesday, September 17, 2008

மும்பை என் உயிர் - ஒரு பார்வை - பாகம் இரண்டு

மும்பை மேரி ஜான் படப்பார்வை - முதல் பாகம் இங்கே


மாதவனுக்கு ரயில் என்றாலே அலர்ஜியாகிவிடுகிறது. டாக்ஸியில் செல்கிறார். அமெரிக்காவில் வாழ்வது பற்றி நண்பர் சொல்ல, அதை முதலில் மறுத்தவர், பின்னர் யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறார். ஆனாலும் தேச விசுவாசம் போகாமல் இருக்கிறார். மனைவிக்கு பிரசவத்துக்கு நாள் நெருங்குகிறது.

ரூபாலி வேலைபார்த்த டிவி கம்ப்பெனி சீனியரும் இன்னொரு நிருபரும் அவளைச்சந்தித்து உன் வருங்காலக்கணவர் இறந்தபோது உன் மனநிலை பற்றி ஒரு பேட்டி கொடுக்கவேண்டும் என்று கூற, இவளுக்கு அழுகையாக வந்தாலும், ஒத்துக்கொள்கிறாள்.  பின்னர் கேமராவுடன் வீடே அதகளப்பட்டு பேட்டி கொடுக்க ஆரம்பிக்கும்போது , அழுகை வந்து, மீண்டும் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்து 22 டேக்குகள் வாங்குகிறாள். அந்தச்சோகம் அப்படியே வியாபாரமாக்கப்படுகிறது. ரூபாலி பனீ ரோத்தாலி - ரூபாலி ஆனாள் அழுகுணி என்ற தலைப்பில் நிகழ்ச்சியாக வருகிறது.

சுரேஷ் ஒரு நாள் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும்போது , அவனால் தள்ளிவிடப்பட்ட போலீஸ்காரர் பட்டீல் , அவனைத்தன் ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு , வாழ்வில் எல்லோரையும் சந்தேகப்படக்கூடாது.  எல்லோரும் பதிலுக்கு பதில் என்று அடிக்கத்தொடங்கினால் என்ன ஆகும் என்று நிதானமாக 
எடுத்துரைத்துவிட்டு, அவனது நிறுத்தம் வந்ததும் இறக்கிவிட்டுவிட்டு சென்றுவிடுகிறார். 

தாமஸ், இரண்டு பேர் பேசிக்கொண்டிருப்பதை வைத்து ஒரு யோசனைக்கு வந்து, ஊரில் உள்ள எல்லா மால்களிலும் வெடிகுண்டு இருப்பதாய் ஒரு ரூபாய் தொலைபேசி நிலையத்திலிருந்து புரளியைக்கிளப்பி விட்டு , அதிலிருந்து மக்கள் அலறி ஓடுவதை வேடிக்கை பார்த்து மகிழ்கிறான். அப்படி ஒரு மாலில் 
புரளிகிளப்பிவிட்டுவிட்டு வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு வயதானவருக்கு மாரடைப்பு வர, அவருக்கு என்ன ஆயிற்றோ என்று பதைபதைத்து மருத்துவமனை வரை சென்று நிலையை அறிகிறான். அன்றே தான் செய்தது எவ்வளவு தவறு என்று வருந்தி, மனைவியிடம் சொல்லி 
அழுகிறான்.

வேலையில் நேர்மையாக இருக்கமுடியவில்லையே என்று சுனில் காதம் தன்னைத்தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொள்ள முயல்கிறார். அவருக்கு பட்டீல் அறிவுரைகள் சொல்லி தேற்றுகிறார். இந்நிலையில் பட்டீல் பணி ஓய்வு பெறும் நாள் வருகிறது. அன்று அவர் சக போலிஸ்காரர்கள் முன்னிலையில் பேசுகிறார். இத்தனை ஆண்டுகள் நான் போலீஸ் வேலையில் இருந்து பெரிதாக ஒன்றுமே 
செய்யவில்லை! என்று அழுகிறார்.

மாதவனின் மனைவிக்கு பிரசவ வலி எடுத்ததால் மருத்துவமனைக்கு அவளை கூட்டிக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறார்கள். அந்நேரத்தில் மாதவன் அலுவலகத்தில் இருக்க, டாக்ஸியில் போகமுடியாத நிலை
- ட்ராபிக் ஜாஸ்தி சார்..எவ்வளவு வேகமா போனாலும் ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். வேணும்னா ட்ரெயின்ல போங்களேன். இருபது நிமிஷத்துல போயிடலாம்- டாக்ஸி டிரைவர் சொல்ல...வெடிகுண்டு விபத்துக்குப்பிறகு முதன் முதலில் ட்ரெயினில் ஏறுகிறார்.

சுரேஷ் டீக்கடையில் அமர்ந்திருக்கும்போது , இவரால் சந்தேகப்படப்பட்ட யூசுப் வந்து, இவர் எதிரிலேயே அமர்ந்து மிகவும் அன்பாகப்பேசுகிறான். சகஜமாக நண்பனாக பாவிக்கிறான். மேலும் பாபாவின் படத்தையும் பிரசாதங்களையும் இவனுக்குக்கொடுக்கிறான். சுரேஷ் புரிந்துகொள்கிறான். உடனே, இன்னொரு முஸ்லீம் நண்பர் சொன்ன அந்த 50 கம்ப்யூட்டர் ஆர்டரை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.


ரூபாலி தன்னைச்சுற்றி நடக்கும் விஷயங்களை கவனித்துக்கொண்டே வெளிவருகிறாள். ஒரு சாலையில் நடந்துவந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

பணி ஓய்வு பெற்ற பட்டீலைக்கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு , சஸ்பெண்ட் செய்யப்பட்ட சுனில் அழுகிறான்.அவர், அவனுக்கு அப்போதும் ஆறுதல் சொல்கிறார்.

மாதவன் ஒரு இனம்புரியாத பயத்துடன் ரயிலில் பயணிக்கிறார்.

சுரேஷ் தன் நண்பர்களுக்கும் யூசூபை அறிமுகப்படுத்துகிறான்.

தாமஸ் மருத்துவமனையிலிருந்து குணமாகி வெளிவரும் அந்தப் பெரியவருக்கு ஒரு ரோஜாப்பூ கொடுத்து வழியனுப்பி நிம்மதியாகிறான்.

எல்லோரும் தத்தமது இடத்தில் மௌனமாக நிற்கிறார்கள்.  

தொழில்நுட்பக்கலைஞர்களின் பெயர்களுடன் திரை இருள்கிறது.


என் பார்வை அடுத்த பாகத்தில் ...............................(என்ன செய்வது? உங்களை வெறுப்பேற்றக்கூடாது என்றுதான்..) 

---------------------------------------இதைவேற சொல்லிடு! 

Tuesday, September 16, 2008

மும்பை என் உயிர் - ஒரு பார்வை


விரும்பி, திரைப்பட விமர்சனம் என்று அழைப்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதாலும், நான் ஒரு பெரிய விமர்சகன் இல்லை என்பதாலும்....இதை ஒரு திரைப்படப்பார்வை என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். ( இதுக்கே இவ்வளவு பில்டப்பா?)


அந்தப்படத்தின் போஸ்டர்தான் என்னை பார்க்கத்தூண்டியது. மேலும் அதன் தொழில்நுட்பக்கலைஞர்கள் மற்றும் நடிகர்களின் பட்டியல்.

இயக்குநர் நிஷிகாந்த் காமத் ! நமது மாதவனின் நண்பர். "டோம்ப்வில்லி பாஸ்ட்" என்ற படத்தின் மூலம் புகழடைந்தவர். 'எவனோ ஒருவன்' என்று  அதை தமிழில் பேசவைத்தவர்.

மும்பை நகரத்தில் வெவ்வேறு தளங்களில் சில மனிதர்களும் ஒரு குண்டுவெடிப்புக்குப்பின் அவர்களது வாழ்வும், மனநிலையும்தான் கதை!

ஒரு டீக்கடையில் வந்து கூடும் சில நண்பர்கள்..அவர்களில் சுரேஷும் (கே கே மேனன்) ஒருவர். அவருக்கு எப்போதுமே இஸ்லாமியர்கள்மீது ஒரு 
இனம்புரியாத சந்தேகமும், வெறுப்பும். ஆனால நண்பர்களிடம் சகஜமாகப்பழகும் ஒரு கணிப்பொறி விற்பனையாளர். 
"மூணு மாசமா ஒரு கம்ப்யூட்டர்கூட விக்கலை" என்று நண்பர்கள் டீக்காக காசு கேட்கும்போது சொல்கிறார்!


ரூபாலி ஒரு டிவி நிருபர்.  ( சோஹா அலிகான் ). - தன் வருங்காலக்கணவனிடம் தான் எடுத்த பேட்டிகளைக்காட்டி பெருமையடித்துக்கொள்ளும் கதாபாத்திரம். கணவனைக்காணவில்லை என்று கதறும் ஒரு பெண்ணிடம் ' இப்போ எப்படி உணர்றீங்க? ' என்று கேட்கும் அவளைப்பார்த்து...அப்படி கேட்பது நியாயமில்லை என்று சொல்லும் அவளது வருங்காலக்கணவன். 

பெரிய நிறுவனத்தில் நல்ல பதவியில் இருந்தாலும் , தேசத்தின் நலம் கருதியும் , நகரப்போக்குவரத்துக்கு தாமும் இடைஞ்சலாக இருக்கக்கூடாது என நினைத்து கார் வைத்துக்கொள்ளாமல், ரயிலில் -முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்யும் நிகில் அகர்வால் (நம்ம மாதவன்)! ரயில்வே ஸ்டேஷனிலும் ப்ளாஸ்டிக் பையில் ஏன் கொடுக்கிறாய்? என்று கடைக்காரனிடம் கடிந்துகொள்ளும் பொதுநலவாதி! அவருக்கு ஒரு கர்ப்பிணி மனைவி!

போலீஸ் வேலையில் சேர்ந்ததும், நேர்மை, நியாயம் என்று பேசித்திரியும் சுனில் காதம் ( விஜய் மௌரியா ) . அவருக்கு நிதர்சனம் இது இல்லைப்பா!
இது ஒரு சினிமா. பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கணும். நடிக்கணும்னு ஆசைப்படக்கூடாது! என்னப்பார் ! நான் ஏதாவது செய்றேனா என்று மிகவும் 
நிதானமாக நடந்து, பேசும் சீனியர் போலீஸ்காரரான துக்காராம் பட்டீல் ( பரேஷ் ராவல்)

சைக்கிளில் சென்று தெருத்தெருவாக காபி விற்று பிழைப்பு நடத்தும் தமிழர் தாமஸ் ( இர்பான் கான்) - எது நடந்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் , முகத்தில் உணர்ச்சியைக்காட்டாமல், தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று போய்க்கொண்டு இருக்கும் ஒரு மிக மிக சராசரி மனிதன். அவனது 
அதிகபட்ச ஆசையே வார இறுதியில் மனைவி , குழந்தையுடன் , பெரிய மால்களில் சென்று விண்டோ ஷாப்பிங் செய்வதுதான்.! ஒரு செண்ட்டை 
எடுத்து மெதுவாக மூவரும் அடித்துக்கொள்ள,  பார்த்த கடைக்காரன் பத்தாயிரத்திச்சொச்சத்துக்கு அதை வாங்கச்ச்சொல்லி வற்புறுத்த, முடியாமல் 
காபி செண்ட் இருக்கா என்று கேட்டு அந்த மாலிலிருந்தே வெளித்தள்ளப்படும் பரிதாபமான ஜீவன்!


ஒரு நாள் மாதவன் ரயிலில் செல்வதற்காக காத்திருக்கும்போது ஒரு பழைய நண்பரைச்சந்திக்க, அவர் வலுக்கட்டாயமாக இரண்டாவது வகுப்பில் 
தள்ளிக்கொண்டு போக , ரயில் கிளம்பிய சில நிமிடங்களில் முதல் வகுப்புப்பெட்டியில் குண்டு வெடித்துவிடுகிறது. பலர் இறந்துவிடுகிறார்கள். அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மாதவனால் மீளவே முடியவில்லை.

அதே சமயத்தில் அங்கு காயம்பட்டவர்களுக்கு சுரேஷ் உதவுகிறார். மேலும் இதற்கெல்லாம் காரணம் டீக்கடைக்கு அடிக்கடி வந்து செல்லும் 
யூசூப் தான் என்று சந்தேகித்து அவரைப்பற்றி துப்பு துலக்குகிறார். இடையில் ஒரு இஸ்லாமியர் மூலம் கிடைக்கவிருக்கும் ஐம்பது கம்ப்யூட்டர் 
ஆர்டரையும் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறார்.

ரூபாலியின் வருங்காலக்கணவனை , குண்டுவெடிப்புகளுக்குப்பிறகு காணவில்லை. செய்தி கொடுப்பதற்காக சென்ற அவருக்கு இது தெரியவர, எல்லா மருத்துவமனைகளிலும் தேடி, ஒரு மருத்துவமனையில் அவர் இறந்துவிட்டாரென்று தெரிந்தவுடன் ஸ்தம்பித்துப்போகிறார்.


போலீஸ்காரர்களான பட்டீலும், சுனிலும் வெவ்வேறு இடங்களில் -குண்டு வச்சவன் யாருன்னு கண்டு பிடிச்சீங்களா?- என்று பொது மக்கள் கேட்கும் கேள்விகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். ஒரு சூழலில் சுரேஷ், ஒரு இஸ்லாமியப்பெரியவரை பிடித்து விசாரித்துக்கொண்டிருப்பதைக்கண்டு, 
அவரிடம் பேச, மேனன் கோபமாக பட்டீலைத்தள்ளிவிட்டு விட்டு நண்பர்களுடன் ஓடிவிடுகிறார். சுனிலுக்கு பயங்கரக்கோபமாகி, அதைப்பார்த்துக்கொண்டு தெருவோரமாய் காபி விற்றுக்கொண்டிருந்த தாமஸை மிரட்ட,  ஒன்றும் செய்ய வேண்டாமென்று பட்டீல் அவரை கூட்டிக்கொண்டு சென்று விடுகிறார்.

                                                  (மீதி அடுத்த பாகத்தில்)


டிஸ்கி : படம் பாத்ததே லேட்டு.! அதிலும் அதைப்பத்தி எழுதுறதுக்கு அடுத்த பாகமான்னு திட்டாதீங்க! நீங்க சீக்கிரம் படிச்சுப்புட்டு மத்த வேலையைப்பாக்கலாமுல்ல!  ஹி..ஹி...

Sunday, September 7, 2008

சஞ்சய்க்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!



பொடியன் என்று
பெயரிட்டுக்கொண்டு
பொறுப்பாக பதிவுகள் 
இட்டுக்கொண்டு
அரிசி விளைவதாகட்டும்
அரசை விழைவதாகட்டும்
பெண்கள் நலம் பேணும்
பெரிய செயல்களாகட்டும்

திறம்பட உறவு பேணும்
உத்தம்ர் சஞ்சய் காந்தி
செப்டம்பர் ஏழாம் நாளில்..
இன்றுதான் பிறந்தாராம்!

அத்தகைய நாளுக்கும் நன்றி சொல்லி
சஞ்சய்க்கு வாழ்த்தும் சொல்லி

எந்நாளும் எப்போதும்
தப்பாமல் மகிழ்வு கொண்டு
செல்வங்கள் எல்லாம் கண்டு
சிறப்புற வாழ்க என்று
அன்புடன் இந்த நண்பனும்
வாழ்த்துகின்றேன்.!

Tuesday, September 2, 2008

உள்ளக்குழந்தை எங்கே?

எல்லா அசைவிலும்
இயல்பு காட்டி
எல்லாச் செயலையும்
இனிக்கச் செய்து
எல்லோர் உள்ளமும்
கொள்ளை கொள்ளும்
குழந்தைகள் என்னும்
குதூகலச் சிற்பிகள்!

அவை
பசை எடுத்துத் தின்னும்
இசை கேட்டால் ஆடும்
கை நீட்டி ஓடி வரும்
கைதட்டலில் உலகம் தரும்!
இருப்பதை தர மறுக்கும்!
இல்லாததை பெற நினைக்கும்!

அதிகம் அழுது பார்க்கும்!
அதிலும் தன் அழகு காட்டும்..!

புத்தகம் கிழித்துவிட்டு
புதிதாகச்சிரித்துவைக்கும்
பொக்கைவாயெடுத்து
பொருளெல்லாம் நக்கிப்பார்க்கும்!

வா வென்று சொல்பவரின்
வயதைப்பார்க்காது
அழைக்கும் மனிதரின்
அழகு பார்க்காது.
உரிமையாய் தூக்கினால்
உறவு நோக்காது..!
எல்லோரும் அதற்கு
எல்லாம்தான்!
யாரையும் பிரித்துப்பார்க்க
குழந்தைகள் அறியாது.

குற்றம் கண்டுபிடித்து
குறைசொல்லி மறுகாது!
சுற்றம் எல்லோரிடத்தும்
சுத்தமாய்ச் சிரித்துவைக்கும்!

அத்தகைய குழந்தையாய்
அழகாய்த்தான் இருந்திருந்தோம்...
வளர்ந்து போய்த்தான்
குழந்தை எண்ணம் தொலைத்துவிட்டோம்..!
உள்ளக்குழந்தை எங்கே என்று
உலகம் முழுதும் தேடுகின்றோம்!

எதற்கெடுத்தாலும் பெரியவராய்
எப்போதும் நினைக்கின்றோம்!
அதில் நம் தன்முனைப்பை
முன்னேற விடுகின்றோம்.
அடுத்தவர் தவறு செய்தால்
தண்டனைக்கு அலைகின்றோம்.
நம் தவறை தப்புவிக்க
உலகையே கெஞ்சுகின்றோம்.
சிரிக்காமல் இருப்பதற்கு
சிறப்புப்பயிற்சி எடுக்கின்றோம்!


இத்தனையும் இருந்தாலும்
இப்போதும் ஒரு தருணம்
நம்மையும் மறக்கச்செய்யும்..!

நண்பனின் வீட்டு விழா,
நயமான இசைமுழக்கம்,
துள்ள வைக்கும் நடனங்கள்
துணிவில் கிடைத்த வெற்றிகள்
குழந்தை பிறந்த தருணங்கள்
போட்டி வென்ற சாதனைகள்
பெரியோரின் சந்திப்புகள்
வித்தைக்குக்கிடைத்த விருதுகள்

என எத்தனையோ நிகழ்வுகள்
உங்கள் உவகை கூட்டியிருக்கும்!

அவ்வாறான நிகழ்வுகளில்
சில நிமிடம் நீங்கள்
வயது மறந்து குதூகலித்து
குழந்தையாகவே மாறியிருப்பீர்கள்!

அத்தகைய தருணங்களை
அசைபோட்டுப்பாருங்கள்
குழந்தையாய் மட்டும் எப்போதும்
அடிக்கடி மாறுங்கள்!

தெரியாதவரைப்பார்த்து
சிரிக்கும் மனோபாவம்
சீக்கிரம் வந்துவிடும்.!

தெரிந்தே தவறு செயினும்
அறிந்தே மன்னிக்கும்
அற்புதம் தானாக அமைந்துவிடும்.

அடுத்தவர் துயர்கண்டு அப்படியே
உருகும் உள்ளம் அவசியமாய்
வந்துவிடும்.

ரசனையின் உச்சத்தை
சிரமமின்றித்தொடமுடியும்.!

உங்கள் உள்ளக்குழந்தையை
உசுப்பேற்றிப்பாருங்கள்
எழுந்து நின்று ஆர்ப்பரிக்கும்
இதய மகிழ்ச்சி வாங்குங்கள்!

Sunday, August 31, 2008

கொள்(கை)ளைக் கோமான்கள்

வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, தொலைக்காட்சியில் கலைஞர் அலைவரிசை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அது விளம்பர இடைவேளை...

ஒரு அறிவிப்பு பரபரப்பாக.....நமது கலைஞர் தொலைக்காட்சியில்..
செப்டம்பர் 3 விடுமுறையை முன்னிட்டு....
ப்ளா ப்ளா என்று பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளையும், திரைப்படங்களையும் பட்டியலிட்டார்கள்.

அது என்ன..செப்டம்பர் 3 விடுமுறைக்கு என்று ஒரு சிறப்புக்கொண்டாட்டம் என்று பார்த்தால்
அன்று விநாயகர் சதுர்த்தியாம்..! அடேயப்பா என்ன ஒரு கலை(ஞர்) சாமர்த்தியம்!
கடவுள் இல்லை எனும் இவர்களது கொள்கையை விட்டுக்கொடுக்கமாட்டார்களாம்.ஆனால் அதே சமயம், சன் ட்டிவி, விநாயகர் சதுர்த்தியை முன்னிட்டு என்று பகிரங்கமாக அறிவித்து நிகழ்ச்சி நடத்தி சம்பாதிப்பதை தாங்கவும் முடியாது. அதனால் அன்று வரும் வருமானத்தையும் விட்டுக்கொடுக்கமுடியாதாம்.

உண்மையில் கொள்கைவாதியாக இருந்தால், வினாயகர் சதுர்த்தி என்று ஒரு நாள் நடப்பதைப்பற்றியே அலட்டிக்கொள்ளாமல் எப்பவும்போல கேவலமான நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக்கொண்டுபோகவேண்டியதுதானே?

இல்லை..! எங்க கட்சிக்கு மட்டும்தான் கடவுள் இல்லை ! ஹி.ஹி.அது எங்க அரசியல் ஓட்டுப்பிச்சைக்காரத்தனம்...எங்க ட்டிவிக்கு எல்லா சாமியும்தான் முக்கியம்ன்னு தெளிவாக நம்மை குழப்பி வெளிப்படையாக விநாயகர் சதுர்த்தியை முன்னிட்டு என்று சொல்லி நிகழ்ச்சிகளைப்போடவேண்டிய்துதானே !
எவ்வளவு அசிங்கத்தனமான வியாபார நோக்கம் !
இப்படித்தான் எல்லாவற்றிலும் சமரசம் செய்துகொண்டு -கொள்கைவாதிபோலும் பீற்றிக்கொண்டு - மனசாட்சியே இல்லாமல் பிழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இவர்களது பொய், புரட்டுகளுக்கு சர்வசாதாரணமாக நாமும் பலியாவதுதான் கொடுமை!

"சமுதாயத்திற்கு முன் கொள்கைமுழக்கம்போல் கூவிவிட்டு, தன் சுயலாபத்துக்காக ,கொள்கைக்கு முரணாக நடப்பவர்களை செருப்பால் அடிக்கவேண்டும்" என்று பெரியார் தெளிவாகக்கூறி இருக்கிறார். ( தன் பெயர் சொல்லி டகால்ட்டி காட்டும் அடுத்த தலைவர்கள் இப்படியெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள் என்று நம்ம்ம்ம்ம்பி ! )

இப்படிப்பட்ட கயவர்களை என்ன செய்வது?

அரசியலில் என்னவேண்டுமானாலும் செய்துவிட்டுப்போகட்டும்...
ஆனால் கொள்கை என்ற வகையில்... மருத்துவர் மாலடிமை மிகவும் உயர்ந்தவர்!
தன் கொள்கையின் அடிப்படையிலேயே ஒரு தொலைக்காட்சியை உருவாக்கி, அதற்கு டாக்டர் டிவி என்றோ, ராம் ட்டிவி என்றோ பெயர் வைக்காமல் மக்கள் ட்டிவி என்று ஒரு பொதுப்பெயரை வைத்து...தமிழர் கலாச்சாரத்துக்கான அத்தனை அடையாளங்களுடனும் , மனிதன்- அதுவும் தமிழன் பார்ப்பதுபோல் நிகழ்ச்சிகள் தருகிறார்கள்! கொண்ட கொள்கையில் மாறாமல், தாக்குப்பிடிக்கிறார்கள்

அவர்களைப்பார்த்தாவது கற்றுக்கொள்ளுங்கள் எங்கள் திராவிடர் முன்னேற்றத்துக்காகவே மானாட மயிலாட நடத்தும் மகான்களே!


டிஸ்கி: படிச்சு முடிச்சவுடனே தயாரா வச்சுருக்கிற பெயிண்ட் டப்பாவ எடுத்து சுரேகாவுக்கு இதாம்ப்பா நிறம்ன்னு எனக்கு ஒரு கலர் பூசிடாதீங்கப்பு ! மனசுல தோணினதை எழுதிப்புட்டேன். நியாயம் பேச கலரே தேவையில்லை! நல்லது நினைக்கும் மனசும்....எல்லாம் நல்லா இருக்கணும்னு பாக்குற கண்ணும் போதும்!

Friday, August 29, 2008

கால ஓட்டத்தில் காணாமல் போனவை !

அகில இந்திய வானொலி
திருச்சிராப்பள்ளி
ரெயின்போ பண்பலை 102.1 ல்

தினமும் காலை 8 மணிமுதல் 10 மணிவரை 'வசந்த அழைப்பு' ன்னு ஒரு நிகழ்ச்சி பண்றோம்.
ஏதாவது ஒரு தலைப்பு கொடுத்து நேயர்களை அது சம்பந்தமா பேசச் சொல்றது.
அழைக்கும் நேயர், அந்தத்தலைப்புக்கு ஏற்றார்ப்போல் பேசவேண்டும்.
இரண்டு மணிநேரம் போவதே தெரியாது. சரியா கலாய்க்கலாம்.
அப்படி நான் கொடுத்த தலைப்புகளில் சிலவற்றின்...
என் துவக்க அறிமுகத்தை மட்டும் கொஞ்சம் பதிவா போடலாமேன்னு.. (வேற மேட்டரே இல்லையோ?)

கால ஓட்டத்தில் காணாமல் போனவை !


அதெல்லாம் அந்தக்காலம்’
என்று அங்கலாய்க்கும் மனோபாவம்
அனேகமாய் எல்லோருக்கும்
ஆங்காங்கே வருவதுண்டு!

அடிப்படைக்காரணமாய்
சிறுவயதில் சிறப்பாக
நீங்கள் பார்த்த ஒரு விஷயம்
மாறிப்போய் வந்திருக்கும்!

கால ஓட்டம் அதன் காரணமாய்
கட்டாயம் இருந்திருக்கும்!

எத்தனையோ ஆண்டுகள்
உங்கள் உணர்வோடு கலந்துவிட்டு
இப்போது திடீரெனறு
இல்லாமல் போய்விட்ட
அவ்விஷயம் உங்களுக்குள்
தாக்கங்கள் தந்திருக்கும்!


மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது என்றாலும்
மாறியவை என்னவென்று
மறக்காமல் இருப்போம் !

வேப்பங்குச்சிகள் செய்துவந்த
பல்விளக்கும் வேலைதன்னை
பிரஷ்கள் தட்டிப்பறித்ததுபோல்

நெற்றிப்பொட்டாய்
ஜொலித்திட்ட சாந்தை,
ஸ்டிக்கர் பொட்டு
சாய்த்ததுபோல்

கெந்தி விளையாடும்
கில்லிதாண்டை
கிரிக்கெட் ஆட்டம்
கெடுத்ததுபோல்

கடிதம் எழுதும்
அழகுதன்னை
கையில் செல்போன்
பறித்ததுபோல்....

எத்தனை எத்தனை
மாற்றங்கள்!

கல்கோனா,
கட்டை வண்டி
பெல்பாட்டம் பேண்ட்
பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கு
ஆடுபுலி ஆட்டம்
அம்புலிமாமா புத்தகம்
ஐந்து பைசா நாணயம்
ஆரஞ்சு மிட்டாய்
சாவி கொடுக்கும் கைக்கடிகாரம் என
காலஓட்டத்தில் நாம் கடந்து வந்த
விஷயங்கள் !

அது ஒரு பொருளாக இருக்கலாம்
செயலாக இருக்கலாம்!
விழாவாக இருக்கலாம்!
விளையாட்டாக இருக்கலாம்!

விலங்ககாக இருக்கலாம்!
உணவாக இருக்கலாம்!
உடையாக இருக்கலாம்!
வாகனமாய் இருக்கலாம்..!

எதுவாக இருந்தாலும்
இதயத்தில் தோன்றுவதை
இதழ்களுக்குக் கொண்டுவாருங்கள்!


இந்தத்தலைப்பில் நேயர்கள் ரொம்ப நல்லா பேசினாங்க!


இப்ப ஒரு வேண்டுகோள்
உங்கள் வாழ்க்கையின்
கால ஓட்டத்தில் காணாமல் போனவற்றில் ஏதாவது ஒன்றைப்பற்றி
பதிவிடுங்களேன்.

அதுக்கு நானே ஐந்து பேரை அழைக்கிறேன்

1. தெக்கிக்காட்டான்
2. புதுகைத்தென்றல்
3. மங்களூர் சிவா
4. புதுகை எம்.எம்.அப்துல்லா
5. துளசிகோபால் அம்மா

Wednesday, August 20, 2008

அதுக்காக இப்புடியா சுருங்கணும்? - பாகம் 2

முதல் பாகத்துல இதுதான் நடந்தது...!

ம்..சொல்லு...நைன் ...செவன்...எய்ட்....நைன்....போர்......ம்

அட...இந்த நம்பரோட ஆரம்ப நம்பரெல்லாம் நம்ப நம்பர் மாதிரியே இருக்கே...!ன்னு நினைச்சு வியக்க ஆரம்பிச்சேன். அடுத்த நம்பர் என்னவா இருக்கும்ன்னு லேசா .ஆரம்பிச்ச ஆர்வம் தீப்பிடிக்க ஆரம்பிச்சது...

சொல்லு..கேக்குது கேக்குது...! பீப்...பீப்...பீப்...
சார் சார்....ஒரு ரூபா காயின் இருக்குமா?
ட்டொய்ங்க்!

லைன் கட்டாயிடுச்சு!

அடக்கடவுளேன்னு சொல்லிக்கிட்டே...எக்ஸ்க்யூஸ்மீ சார்..ன்னு பக்கத்து ஜூஸ் கடைக்காரரிடம் அஞ்சு ரூபாய்க்கு ஒன் ருப்பீ காயின் குடுங்கன்னு கேட்டு வாங்கி...
மறுபடியும் முயற்சியைத்தொடர்ந்தார்...! ம்..மறுபடியும் சொல்லுப்பா... 97894....அப்புறம்..நைன்...மறுபடியும் நைனா..? சரி..சரி...செவன்..
அட...நம்ப சீரீஸ்லயே உள்ள ஆளா இருப்பார் போல இருக்கே...நமக்கும் இந்த நம்பர்லதானே வருது...கடைசி மூணு நம்பர் வேறவா இருக்கும்! ன்னு நினைச்சுக்கிட்டே கவனிக்க...
ஓ...பைவ்...த்ரீ...ஒன் னா....சரிப்பா..ரொம்ப தேங்ஸ்ப்பா...!

(இந்த இடத்தில் ஒண்ணு நினைச்சேன்...அதான் கடைசி பாரா...)

சார்.. ரொம்ப தேங்ஸ்ன்னாரு! அது கெடக்கட்டும் என்ன விஷயம் ன்னேன். ஒரு நம்பர் வாங்கினேன் சார்..!

அவரைச்சந்திக்கணு்ம்னாரு!

அதான் கேட்டேன் ...என்ன விஷயமா..ன்னேன்!

ஏன் சார் கேக்குறீங்க!

இல்ல...நீங்க பாக்க வந்தது என்னத்தான்...நீங்க வாங்கின நம்பர் என்னுதுதான்..!

_____________________________________________________________________________________
நான் இதைத்தான் நினைச்சேன்..

அடங்கொக்காமக்கா....இவ்வளவு நேரம் இவர் போராடி கேட்டு வாங்கினது என் நம்பரைத்தானா? என்னப் பாக்கத்தான் வந்திருக்காரா...?...உலகம் சுருங்கிருச்சுன்னு நினைச்சோம்...அதுக்காக இப்புடியா சுருங்கணும்?

Tuesday, August 19, 2008

அதுக்காக இப்புடியா சுருங்கணும்?


அன்னிக்கு ஒரு வேலையா அந்த மாநகரத்தின் பஸ் ஸ்டாண்டுல நின்னுக்கிட்டிருந்தேன். எல்லாரும் ஆளுக்கொரு செல்போன வச்சுக்கிட்டு அப்புடி என்னத்தத்தான் பேசுவாங்களோ.....பேசிக்கிட்டே இருந்தாங்க!

ரொம்ப நாளைக்கு முன்னாடி ஒரு புக்குல படிச்ச விஷயம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது..!

அதாவது நாம பேசுற எல்லா ஒலிகளும் காத்துலதான் அலைஞ்சுக்கிட்டிருக்கு.. அந்த ஒலி அலைகளைத் தேடினா...ஏசுநாதர் பேசின விஷயங்களைக்கூட கண்டுபிடிச்சுடலாம்ன்னு போட்டிருந்தது.  ஆனா இப்ப காலம் போற போக்கப்பாத்தா...இந்த செல்போன் வந்தப்புறம் மக்கள் ஓவரா பேசித்தள்ளி...இந்த பிரபஞ்சம் , வான்வெளி...சூரியக்குடும்பம்ன்னு எங்கெல்லாம் ஒலி போகமுடியுமோ அங்கெல்லாமே போய் நம்ம பேசின பேச்செல்லாம் போய் அடைச்சுத்தள்ளியிருக்கும்.

அதிலயும்,   அந்த மாதிரி ஆராய்ச்சி பண்ணினா... அப்புறம்.... அப்புறம். ங்கிற வார்த்தை மட்டுமே எல்லாத்தையும் விட ஜாஸ்தியா இருக்கும்.  நம்மகிட்டயும் செல்போன் வச்சிருக்கோமே...! அதுவும் ஒரு நம்பருக்கு ரெண்டு நம்பரா...நாமளும் ஓவராத்தான் பேசித்தள்றோம்.. ரோட்டுக்கு அந்தப்பக்கம் இருக்குறவன்கிட்ட கூட இந்தப்பக்கத்திலேருந்து பத்து பைசா கால் தைரியத்துல எவ்வளவு பேசுறோம்ன்னெல்லாம் நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன்...(யாருக்காவது காத்துக்கிட்டு நிக்கிம்போதுதான் இந்தமாதிரி கொனட்டலா நெனைக்கத்தோணும்! )

 

ஒரு ஆள்....40 வயசிருக்கும் வேகமா எப்பவும்போல ஒரு செல்போனை காதுல வச்சிக்கிட்டு பேசிக்கிட்டே வந்துக்கிட்டிருந்தாரு! ‘ஹலோ..ஹலோ...ஸாரிப்பா...பேட்டரி சார்ஜ் தீந்துருச்சு போல இருக்கு! நானே ஒனக்கு கால் பண்றேன் ன்னு சொல்லிக்கிட்டே எனக்குப் பின்னாடி வந்தாரு..!

என்னமா லந்தக்குடுக்குறாங்கப்பா..! லைன்ல அந்தப்பக்கம் எந்தக்கடன்காரனோ..உடனே  பேட்டரி வீக்குன்னு ஒரு பிட்டப்போட்டு தப்பிக்கப்பாக்குறானேன்னு ஒரு எளக்காரப்பார்வை பாத்துக்கிட்டிருக்கும்போதே அந்த ஆள்...காயின் பூத்துக்கிட்ட போனார். அது எனக்கு நேர் பின்னாடி  5 அடி தள்ளி இருந்தது. அட... நல்லவரா இருப்பாரு போல இருக்கே...! ன்னு நினைச்சுக்கிட்டிருக்கும்போதே...அவர் நம்பரை அழுத்திப் பேச ஆரம்பிச்சுட்டாரு..!

 

“ஆமாம்ப்பா ஸாரி...போன் ஆF  ஆகிடுச்சு! அதான் காயின் போன்லேருந்து கூப்புடுறேன். சொல்லுப்பா அவரை இன்னிக்கே போய் பாத்துடவா?

 

அந்தப்பக்கம் என்ன பதில் வந்துச்சுன்னு தெரியலை!

 

“சரிப்பா ! அவர் நம்பரைக்குடு..! இரு இரு எழுதிக்கிறேன்...

 

இந்த பேச்செல்லாம் ஓரக்கண்ணால நானும் கவனிச்சுக்கிட்டே இருந்தேன். 

( வேற வேலை?)


திடீர்ன்னு என் முதுகைத்தட்டினார்...சார்...பேனா குடுங்களேன்..!

 

இவ்வளவு நேரம் நமக்கு காலம் கடத்த உதவினாரேன்னு நானும் குடுத்தேன்...அப்புறம் அவரை நல்லா திரும்பிப்பாக்குற உரிமையை நானே எடுத்துக்கிட்டு...அவர் என்ன செய்யுறாருன்னு கையைக்கட்டிக்கிட்டு பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

 

சட்டைப்பையிலேருந்து ஒரு பேப்பரை எடுத்து ம்...சொல்லுங்க...! நைன்...செவன்...

ச்சை....எழுதமாட்டேங்குது...இருப்பா...! (என்னைப்பாத்து) ....சார்...! ஒரு பேப்பர் இருக்குமா..? என்கிட்ட இருக்குற பேப்பர் அழுக்கா இருக்கு..! அதான் உங்க பேனா எழுத மாட்டேங்குது...ப்ளீஸ்ன்னார்....சரின்னு நானும் ஒரு துண்டுப்பேப்பரை என் சட்டைப்பையிலேருந்து எடுத்துக்கொடுத்தேன்...!

 

இப்ப சொல்லுப்பா...! என்னவோ தெரியலை...! தடங்கலாவே இருக்குன்னார்!

அய்யோ பாவம்..ஒரு நம்பரை வாங்க இவ்வளவு பிரயத்தனப்படுறாரே...! ன்னு நினைச்சுக்கிட்டே பாத்தேன். மறுபடியும் நம்பரைச்சொல்ல ஆரம்பிச்சார்...

(தொடரும்)

 

 

 

 

Friday, August 1, 2008

என் இனிய அந்தோணி முத்து..!

நீங்கள் சாதாரணமாகச் சொல்லிப்போன
இந்தப்பதிவை என்னால் 
இவ்வளவு நேரமாகியும்
மறக்கமுடியவில்லை..!

உங்கள் வலிகள் வாங்கவில்லை நான்!
உங்கள் வரிகளை வாங்கி 
அமர்ந்திருக்கிறேன்.!

இந்தச்சிந்தனைக்கு எத்தனை மனிதம் 
வேண்டுமென்று.. எண்ணி எண்ணி 
மாய்ந்திருக்கிறேன்.
இவ்வளவு ஆழமாக வாழ்க்கை பார்த்த 
உங்களுக்கு வாழ்வியல் 
உதவிகளைச்செய்யவைத்து 
மனிதம் வளர்க்கும் பெரியவர்களை 
மனதில் வாங்கிக் கசிந்திருக்கிறேன்.

எறும்புகள் இப்படி ஒரு மனிதரை
எப்போதும் சந்திக்கப்போவதில்லை!
இனிமேலும் அவை கடிக்கும் இடம்
அதற்கு கோவிலென்றுதான் வந்துபோகும்!
வலிக்காக வலிகொடுக்கும் வாழ்க்கையை
வலியற்ற வலியாக மாற்றிவிட்டீர்கள் அய்யா!


யார் சொன்னார்கள் நீங்கள் 
வாங்கப்பிறந்தவர் என்று...!
நிறைய அள்ளிக் 
கொடுக்கப்பிறந்தவர் நீங்கள் !

எறும்புகளுக்கு உணவையும்...

எங்களுக்கு  தன்னம்பிக்கையையும்!

நாங்கள்தான் வாங்கப்பிறந்திருக்கிறோம்..!
வாழ்வின் நிதர்சனத்தையும்
வலிகளின் ஏற்றலையும்,
எதிர்காலப்பிரகாசத்தையும்
இதயமெல்லாம் உறுதியையும்
அள்ளி அள்ளிக்கொடுங்கள் !
அசராமல் கொடுங்கள் !

வாங்கப்பிறந்தவர்கள் நாங்களென்று
மார்தட்டிச்சொல்லுகிறோம்
கொடுப்பது அந்தோணிமுத்து என்பதால்!

Tuesday, July 29, 2008

கடைசி விருந்தாளி !




சென்ற வாரம் ஒரு நாள் மிகச்சாதாரணமாய்த்தான் விடிந்தது.

என் அன்பு நண்பர் ஷேக் அப்துல்லா...ஊரில் ஒரு நிறுவனத்தை நடத்திவருகிறார். புதுக்கோட்டை போன்ற ஒரு பின் தங்கிய மாவட்டத்திற்கு ஒரு ஏற்றுமதி நிறுவனத்தைக் கொண்டு வரவேண்டுமென்று முயன்று , அதில் வெற்றியும் பெற்று—கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு ஏற்றுமதி நிறுவனத்த்தைத் தன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து தொடங்கி , மிகவும் வெற்றிகரமான நிறுவனமாக்கி அந்தப்பகுதியில் சுமார் 120 பேருக்கு வேலையும் அளித்து கலக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்.

வயது 32தான் ஆகிறது. எல்லாச்செயல்களிலும் ஒரு தெளிவு, பண விஷயத்தில் மிகவும் நேர்மை ஆகியவை நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் அவரிடம் கண்கூடாகக்கண்டது. யாருக்கும் பயப்படாமல் தன் மனதுக்குத்தோன்றியதை அப்படியே கூறும் விஷயத்தில் நாங்கள் இருவருமே ஒத்துப்போனதால் எங்கள் நட்பு நீடித்தது.

குடும்பத்திலும் மிகவும் அக்கறை கொண்டவர்..! அவருக்கு ஒரு மகள், ஒரு மகன் ....மனைவியிடம் மிகவும் பிரியமாக இருப்பார். அண்ணன்களிடம் மிகவும் மரியாதையாக , அன்பாக நடந்துகொளவார்... நல்ல வீடு ஒன்று தனக்காகக் கட்டவேண்டுமென்று நினைத்து ஆறு மாதத்துக்கு முன்னால் மிகுந்த பொருட்செலவில் ஒரு மாளிகையைக்கட்டியிருக்கிறார். இவரது நிதி நி்ர்வாகத்திறனைப்பார்த்து அந்த மொத்தக்குடும்பமும் குடும்ப நிதி நிர்வாகத்தை அவரிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறது.

யாரிடம் எப்போது பணம் வாங்கினாலும், சொன்ன நேரத்துக்கு ஒரு மணிநேரம் முன்னதாக கொடுத்துவிட்டு கம்பீரமாக நடை போடுவார்.

தொலைபேசியில் மிகவும் தெளிவாக, சுருக்கமாகப்பேச இவரைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்ள முயன்று வருகிறேன்.

'புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் மட்டும் வரவே மாட்டேங்குது சார்...! நீங்கதான் சின்னப்புள்ள மாதிரி புத்தகமும் கையுமா அலையிறீங்களே அதான் உங்ககிட்ட கொஞ்ச நேரம் பேசுறேன் என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறுவார்.

என்னால எல்லாம் எதுக்கும் பொறுத்துக்கிட்டிருக்க முடியாது சார்! எல்லாம் உடனுக்குடனே நடந்தாகணும் என்று அடிக்கடிக்கூறுவார்.

யாரிடம் என்ன பேசினாலும், அவர்களிடமே நேராகச் சொல்லிவிடுவார். ஒருவரைப்பற்றி பின்னால் பேசி நான் கண்டதே இல்லை!

வசீகரமான சிரிப்பால் எல்லோரையும் கவர்ந்துவிடுவார்..!

அந்த அளவு என் நண்பர்கள் வரிசையில் நீங்கா இடம்பிடித்த அன்பு நண்பர் ஷேக் அப்துல்லா சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் மிகவும் அசாதாரணமாய் இறந்துபோனார்...!

மனைவியை பிரசவத்திற்கு ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டு, குற்றாலம் செல்லலாம் என நண்பர்களுடன் சென்று, கூட வந்த நண்பர்களில்

ஒருவரே சுமோவை ஓட்ட அதிகாலை 3 மணியளவில் ராஜபாளையம் அருகே ஒரு லாரி மீது நேருக்கு நேர் மோதி அந்த இடத்திலேயே உயிரிழந்துவிட்டார்.

அந்த நாள் எனக்கு சாதாரணமாய் முடியவில்லை!

அவருக்கு...நேற்றுத்தான் மூன்றாவதாக அழகான ஒரு ஆண்குழந்தை பிறந்திருக்கிறது...

இன்று வரை மரணத்தை ஒரு கடைசி விருந்தாளியாக நினைத்து, அதைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாத என்னை, மிகவும் காயப்படுத்தி , இன்றுவரை அதிலிருந்து மீளமுடியாமல் செய்த ஷேக் அப்துல்லா ....! ?




யாருக்கு, என்ன கற்றுக்கொடுக்க இந்த மரணம்.!? கடைசி விருந்தாளியையும் உடனுக்குடன் வரவழைத்துவிட்டீர்களே ஏன்?

Thursday, July 24, 2008

எங்க ஸ்டைல் சோதனை!!!

நம்ப தமிழ்நாட்டு எல்காட் நிறுவனம் மாணவர்களுக்கான மடிக்கணிணி திட்டம் அறிவிச்சிருக்காங்க!  அது உண்மையிலேயே பயனுள்ளதாகவும், விலை மலிவானதாகவும்தான் இருக்கு! ஆனா அந்த ஏசர் லேப்டாப்பை இந்த மாதிரி சோதனைக்கு உட்படுத்தினதுதான்....ஏன்னு புரியலை!   

இந்த வீடியோவைப்பாருங்களேன்...!

நாம ஏன் ஏறி நிக்கப்போறோம்?

நான் ஏண்டா நடுராத்திரில சுடுகாட்டுக்குப்போனும் ன்னு வடிவேல் கேக்கறதுதான் ஞாபகத்துக்கு வருது!

Tuesday, July 22, 2008

இழந்தது போதும்...எழுந்து நிற்போம்!

புதுக்கோட்டை நாடாளுமன்றத்தொகுதி—தொகுதி மறு சீரமைப்பில் கலைக்கப்பட்டு அருகிலுள்ள தொகுதிகளோடு இணைக்கப்பட்டுவிட்டது. தேர்தல் ஆணையத்தின் முடிவுப்படி இனிமேல் புதுக்கோட்டைக்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அந்தஸ்து இல்லை!

புதுக்கோட்டை- இந்தியாவிலேயே சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்ட நகரங்களில் ஒன்று!ஒரு சமஸ்தானமாக தனி ஆட்சி செய்த பெருமையும் உண்டு! சுதந்திரத்துக்குப்பின்னர் இயற்கை வளம் இல்லாததால் பின் தங்கிய மாவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டு அதற்கான சலுகைகளை அனுபவிக்கக்கூட முடியாமல் வழிவழியாக அவமானப்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது ! 

 இம்மாவட்ட எல்லைக்குள் இருக்கும் பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகம்..புதுக்கோட்டை மாவட்டம் என்று தன் முகவரியில் போட்டுக்கொள்வதில்லை. 

 

புதுக்கோட்டை மாவட்டத்துக்குள் இருக்கும், அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் கிளையும் புதுகையோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. திருச்சி கிளை என்றே கூறிக்கொள்கிறார்கள்.ஆட்சியாளர்களும் அதைக்கண்டுகொள்ளவில்லை. நாமும் பெயரில் என்ன இருக்கிறது. நம் மாவட்டத்தில்தானே உள்ளது என்று விட்டுவிட்டோம். 

 புதுக்கோட்டை மாவட்ட எல்லையில் இருக்கும் மாத்தூர் தொழிற்பேட்டையின் அனைத்து தொழிற்சாலைகளும் பின் தங்கிய மாவட்டத்திற்கான அனைத்து சலுகைகளையும் பெற்று இடம் பெற்றுக்கொண்டு, புதுக்கோட்டை மாவட்டத்துக்கு எந்த பயனையும் அளிக்காமல் செயல்பட்டு வருகின்றன.

 இப்படியே படிப்படியாய் நம் சகிப்புத்தன்மையை ஆழம் பார்த்தவர்கள் இப்போது தொகுதியிலும் கைவைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு தேசமாக, தனியாக ஆட்சிபுரிந்த ஒரு நகரம் சார்ந்த மாவட்டத்தை துண்டு துண்டாக்கி மற்ற தொகுதிகளோடு இணைத்திருக்கிறார்கள். இதையும் புதுகை மாவட்ட மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்! இனியும் பொறுமையாக இருக்க புதுக்கோட்டை நாடாளுமன்ற தொகுதி மக்கள் தயாராக இல்லை! ஏனெனில் அடுத்ததாக நாடாளுமன்றத்தொகுதிகளை அப்படியே மாவட்டமாக அறிவித்தால்...புதுக்கோட்டை தன் கடைசி அடையாளமான மாவட்டம் என்ற பெயரையும் இழந்து நிற்கும்.....

பின்னர் மன்னர் ஆண்ட ஊர் மாவட்டத்தையும் இழந்த கதையாகிவிடும். 

 பத்து லட்சம் மக்கள்தொகை இருந்தால்தான் நாடாளுமன்றத்தொகுதி என்கிறார்கள். மக்கள்தொகை அந்த அளவு இல்லையென்றே வைத்துக்கொள்வோம். இவ்வளவு பாரம்பரியம் மிக்க மாவட்டத்துக்கு விதிவிலக்கே கிடையாதா? அப்படியே இல்லையென்றாலும் மக்கள் தொகையை கட்டுப்படுத்தவேண்டி பிரச்சாரம் செய்யும் அரசே, புதுக்கோட்டை மட்டும் கட்டுப்பாடில்லாமல் மக்கள்தொகையை அதிகப்ப்டுத்திக்கொண்டால் பாராளுமன்றத்தொகுதி கிடைக்கும் என்கிறதா? உலகத்தில் பாரம்பரியத்துக்கு எப்போதும் ஒரு மரியாதை கொடுக்கப்பட்டு வருகிறது. ஒரு நாட்டுக்குள்ள எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்லாத வாட்டிகன் என்ற நகரம் தனி நாடாக அறிவிக்கப்பட்டிருப்பது இதை ஒட்டித்தான். பின் இவ்வளவு நாள் எதன் அடிப்படையில் நாடாளுமன்றத்தொகுதியாக இருந்தது.?
நாங்கள் கேட்பதெல்லாம் எங்கள் தொகுதியை எங்களிடமிருந்து பறிக்காதீர்கள்!
புதுக்கோட்டை நாடாளுமன்றத்தொகுதி மக்கள் இனியும் பொறுக்கப்போவதில்லை. இதை தேர்தல் ஆணையத்துக்கு மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வேறு போராட்டங்கள் மூலம் வலியுறுத்தப்ப்ட்டு வருகிறது. எது நடந்தாலும் ஒரு பாரம்பரியம் மிக்க பகுதி தன் அனைத்து அடையாளங்களையும் இழந்து நிற்பதை இங்கிருக்கும் மனிதர்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பது மட்டும் உண்மை!

ஒரு பண்ணையின் மரணப்படுக்கை - இரண்டாம் பாகம்




இதெல்லாம் இங்க இருக்கும் அலுவலகங்களின் பெயர்ப்பலகைகள்....ஆனா அலுவலகங்கள் !?  :(

இங்கு ஆயிரக்கணக்கான தாவரங்கள் வளர்ப்பதும், அதை ஆராய்ச்சி செய்வதும்..  தமிழகத்தில் பண்ணை வளத்தை பெருக்கவும் உருவாக்கப்பட்டு...இன்று இந்த அளவில் இருக்கு!

இதையெல்லாம் காணச்சகிக்காம அரசாங்கத்துக்கு ஒரு மாதிரியா லெட்டரும் போட்டு விட்டுட்டேன்.....!

அய்யா என்ன நினைச்சு ஒரு விஷயத்த ஆரம்பிக்கிறீங்க! அதை ஏன் அப்புறம் அம்போன்னு விட்டுடுறீங்க!  
எங்க அடுத்த தலைமுறையெல்லாம் இப்படி ஒரு பண்ணை 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு சீரழிக்கப்பட்டதுன்னு வரலாறுல படிக்கவா? எவ்வளவு அழகான பகுதி! இதை இன்னும் மேம்படுத்தினா...இந்த மாவட்டத்துக்கான சுற்றுலா வருமானத்தை சர்வசாதாரணமா வாங்கித்தரும் போல இருக்கே!ன்னு புலம்பித்தள்ளிட்டேன்.

அவுங்களுக்கு போட்டோ எல்லாம் அனுப்பலை! கெடுத்தவுங்களுக்குத் தெரியாதா ...அதை எப்படிக்கெடுத்தோமுன்னு? அதை படம் போட்டு வேற விளக்கணுமாக்கும் !? :)

இதுதான் இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் கிளையோட நிலைமை!

இதுதான் அந்த அழகான சாலை! (சூப்பரா பராமரிச்சிருக்க வேண்டியது ! )

ஆனா ஒண்ணுமட்டும் நல்லா தெரிஞ்சுச்சு..!

அந்த அழகான அண்ணா பண்ணை
இன்று மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறது..!
கடைசில பால் ஊத்தக்கூட ஆள் இல்லாம
போகப்போவுது!
அதுக்கு முன்னாடி ஏதாவது வைத்தியம் பாத்தாத்தான் உண்டு.!
இதுல பெரிய நகைச்சோகம் என்னன்னா, 
இதை பராமரிக்கிறதா கோடிக்கணக்குல சுருட்டிக்கிட்டிருக்காய்ங்க 
எல்லா கயவாளிக்கனவாண்களும் !

Wednesday, July 16, 2008

ஒரு பண்ணையின் மரணப்படுக்கை

   மரம் வளர்ப்போம் மழை பெறுவோம் ன்னு காச் காச்ன்னு கத்திக்கிட்டே இருந்தாலும் கான்கிரீட் பில்லரும் மரம் மாதிரிதானே   இருக்குன்னா   கன்னா   பின்னான்னு  வீங்கிக்கிட்டே போகும் பூமில.... முப்பது வருசத்துக்கு   முன்னாடி   தோட்டக்கலை மூலமா சிறு மரங்களை பயிரிட்டு, ஆராய்ச்சி செஞ்சு  பல்வேறு  பண்ணைகளை உருவாக்க முன்னோயா இருக்கணும்னு .. அண்ணா பண்ணைன்னு ஒரு பண்ணையை புதுக்கோட்டைக்கிட்ட  குடுமியான் மலைல தோட்டக்கலைத்துறை மூலமா அரசாங்கம் உருவாக்கியிருக்கு! (எம்.ஜி.ஆர் அரசு என்று கேள்வி) 

அது ஒரு காலத்துல சோலைவனமா இருந்துச்சு! 

இனிமே இது வரண்ட மாவட்டமில்லை! வளங்கள் அனைத்தும் திரண்ட மாவட்டம்ன்னு அடுக்குமொழி வசனமெல்லாம் பேசினாங்க! 

அண்ணா பண்ணைக்கு கல்விச்சுற்றுலாவா பசங்க எல்லாம் போய்ட்டு வந்த காலமெல்லாம் உண்டு.! 

விவரம் தெரியாத வயசுல ஒரு தடவை பஸ் அந்தவழியா போகும்போது பாத்திருக்கேன். பள பளன்னு நிறைய கட்டிடங்களும், மரங்களுமா வளமா பாத்த ஞாபகம் அலையடிக்குது ! 

இங்கதான் இருக்கே பாத்துக்கலாம்ன்னு...இவ்வளவு வருஷமா ஓட்டிட்டேன். ( பக்கத்துல இருக்குற அற்புதமான ஆள், பயனுள்ள பொருள், புகழ்பெற்ற இடத்தோட மகிமை எப்பத்தான் நமக்கு தெரியப்போகுதோ?) அன்னிக்கு அந்த வழியா வேலை இருந்ததால, வண்டிய விட்டேன்.


அண்ணா பண்ணைங்கிற அந்த வரவேற்பு வளைவை பாத்ததுமே பக்குன்னு இருந்துச்சு! போகப்போக பல அதிர்ச்சிகளை நான் சந்திக்க வேண்டி இருந்தது.



நீங்களே பாருங்க..! பல கோடி ரூபாய் பொருள் செலவுல, அரசு நல்லது பண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சு செய்ய ஆரம்பிச்ச திட்டத்தோட இப்போதைய 
நிலமைய! ரொம்ப கொடுமை என்னன்னா..பல கட்டிடங்கள்ல ஆள் நடமாட்டமே கிடையாது. இதுலதான் பயிற்சிக்கூடமும் இருக்கு..! அதுல என்ன பண்றாங்கன்னே தெரியலை!
எப்பவும் அதுக்குன்னு நியமிக்கப்பட்ட சொற்ப ஊழியர்கள் வந்து போறதுனால, ஏதோ மனித நடமாட்டம் இருக்கு! ரோட்டுக்கு ரெண்டுபக்கமும் கட்டிடங்களும், மரங்களுமா இருக்கும் இந்த பண்ணையோட மொத்த பரப்பளவு 34000 ஏக்கராம். ரோட்டில் மொத்தம் 4 கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு இருக்கு!
அந்த பிரம்மாண்டமெல்லாம், வேலையே நடக்காம அங்கொன்னும் இங்கொன்னுமா இருக்கும் முந்திரி மரங்களோட முடிஞ்சு போயிடுது..! 
இங்க என்னன்ன அலுவலகங்கள் இருக்குன்னு தெரியவந்தப்ப...வந்த டென்ஷனை அடக்க திண்டாடிப்போயிட்டேன். அதிலயும் ஒரு பேங்க் இருக்கு பாருங்க! அடேயப்பா! அந்தப்படங்களெல்லாம்...... அடுத்த பதிவில்...தொடரும்..!


Wednesday, July 9, 2008

இதோ வந்துட்டேன்...!

பதிவுலகத்துக்கு வணக்கம்.

இவ்வளவு இடைவெளி விழும்ன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை!
(நல்லவேளை தப்பிச்சீங்க)

இந்தமாசம் பதிவு மாசம்தான்..!


வாழ்வின் ஒரு மாத நிகழ்வுகள்
நிறையவே ஆகிவிட்டது.
பல்வேறு சந்திப்புகள்
சில வெற்றிகள்
பல நகைச்சுவைகள்
கொஞ்சம் குமுறல்கள்
நிறைய கருத்துக்களங்கள்
குறைய தட்டிக்கேட்டல்கள்
அதிலும் சில உடனடி வெற்றிகள்
இரு ஜனனங்கள்
பல மகிழ்ச்சிகள்
என

ஜூன்மாதம் உணர்வுகளால் நிறம்பி வழிந்தது.
அது தந்த மயக்கமும், அயர்ச்சியும் எழுத விடவில்லை..!

எல்லாம் முடிச்சு....

இதோ வந்துட்டேன்.

Wednesday, June 11, 2008

தசாவதாரம் - விமர்சனம் !

இன்று படத்தை முழுமையாகப்பார்த்தாகி விட்டது.அருமையாக வந்திருக்கிறது.
இந்தப்படத்தில் வேலை பார்த்தவன் என்ற முறையில் நான் எழுதினால் பாராட்டித்தான் எழுதுவேன்.

படத்தை பார்த்துவிட்டு உடனே விமர்சனம் எழுதுங்கள்.

ஒரு முழுமையான திரை அனுபவத்தை திரை அரங்கில் உணருங்கள்.தயவு செய்து டிவிடி வேண்டாம்.படத்தின் பிரம்மாண்டத்தை உணராமலேயே போய்விடுவீர்கள்.எல்லா முன்செய்திகளையும் ஓரம் கட்டிவிட்டு, முழுமையாக திரைப்படத்தை பாருங்கள்.

கொஞ்சம் குழந்தை, கொஞ்சம் பெரிய மனித தோரணையுடன் , எந்த
ஒரு முன்முடிவும் இல்லாமல் தியேட்டருக்குள் நுழையுங்கள்...!
ஒரு அற்புத அனுபவம் காத்திருக்கிறது.

Saturday, June 7, 2008

இரு திருமணங்கள்

இரு திருமணங்கள்


நேற்று முகூர்த்த நாள்..
ஊருக்குள் பலப்பல விழாக்கள்.. நானும் சில விழாக்களில் கலந்துகொண்டேன்.

அது ஒரு மருத்துவர் குடும்ப திருமணம்.! அவரது மகனுக்கு ஈரோட்டில் உள்ள பிரபலமான தொழிலதிபர் குடும்பத்துப்பெண்ணை மணம் முடிக்கிறார்கள். நல்ல கூட்டம். சுமார் ஆயிரம்பேர் அமரக்கூடிய மண்டபம். ஆயிரம் பேர் அமர்ந்தும் இருந்தோம். முகூர்த்த வேளை நெருங்கியது. யாருக்கும் அட்சதை கொண்டு தரப்படவே இல்லை. ஏன் இப்படி செய்கிறார்கள்? மறந்துவிட்டார்களோ? என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டார்கள். அந்த விஷயம் மணமகனின் தந்தை (மருத்துவர்) காதுக்குப்போனது. அவர் மேடையில் இருந்தே ' நான் இருக்கிறேன்' என்பதுபோல் ஒரு பாவனை செய்தார்.

முகூர்த்த நேரமும் வந்தது. தாலியும் கட்டியாகிவிட்டது. எல்லோரும் எழுந்து அமர்ந்தார்கள். அதற்குப்பிறகுதான் அந்த மருத்துவர் (மணமகனின் தந்தை)
ஒரு அற்புதமான காரியம் செய்தார். மணமக்களை கீழே அழைத்துவந்தார். ஒவ்வொரு வரிசை நாற்காலிகளுக்கு அருகிலும் , அவர்களை நிறுத்தினார்.
அட்சதை தட்டை எடுத்துவரச்செய்து, அந்த வரிசைக்காரர்களிடம் கொடுத்து ஆசீர்வாதம் வாங்கச்செய்தார். அதேபோல் மண்டபத்தில் இருந்த
ஒவ்வொருவரும் வாழ்த்தும்படிச்செய்தார். உண்மையிலேயே மனநிறைவாகவும், 'அட! இது நல்லா இருக்கே!' என்று நினைக்கும்படியும் செய்தார்.
தாலிகட்டும்போது , என் பின் வரிசைக்காரர்களின் அட்சதையும், வாழ்த்தும் என் தலைக்கு வருவது தவிர்க்கப்பட்டது. இதை இனிமேல் நம் குடும்ப திருமணங்களில் பின்பற்றுவது என்று சபதமே எடுத்துக்கொண்டேன்.

**************************************************************************

அடுத்த திருமணம்... என் ஒன்றுவிட்ட அண்ணன் மகளுக்கு!

அவர் என் ஆதர்ச கம்யூனிச குரு! எங்கள் குடும்பங்களில் பக்தி முத்திப்போய் இருந்தபோது அவர் சர்வசாதாரணமாக மார்க்ஸையும், லெனினையும்
வீட்டுக்குள் உலவ விட்டவர். கடவுள் ஒரு ஏமாற்றுவேலை என்று எனக்கு போதித்தவர்.எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் அவருக்கு திருமணமானபோது எந்த
சம்பிரதாயங்களும் செய்யாமல், புரோகிதர் இல்லாமல், சாதாரணமாக நண்பர்கள் வாழ்த்த தாலி கட்டியவர்.
கம்யூனிசத்தின் மேல் எனக்கு ஏற்பட்ட பற்றுக்கு அவரும் ஒரு காரணம். ஆனால் அதில் நான் தீவிரமாக இல்லை என்பதில் அவருக்கு என் மேல் இப்போதும் வருத்தம் உண்டு. சிறுவயதிலேயே மூலதனம் என்ற தலையணை அளவு புத்தகத்தை என்னைப்படிக்கவைத்த பெருமை அவருக்கு உண்டு! ( அப்போது பல புரியாத தகவல்களை எளிய நடையில் எனக்குப்புரிய வைத்தவர்) ! மனைவியை தோழர் என்று அழைத்துப்பழகியவர்....மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கூட்டங்களில்
தெளிவாக முழங்கியவர். தொழிற்சங்க வாதிகள் அனேகம்பேர் எப்போதும் அவர் வீட்டுக்கு வந்து போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள்.
இடையில் பல வருடங்கள் அவருடன் தொடர்பே இல்லாமல் போய்விட்டது. நானும் உலகமெல்லாம் சுற்றிவிட்டு ஊருக்குள் வந்தபோது எங்காவது திடீர் சந்திப்புகள் நிகழ்வதுண்டு. நல்லா இருக்கீங்களா? எல்லாரும் நலமா? என்ற சின்ன உரையாடல்களுடன் எங்கள் சந்திப்புகள் முடிந்துவிடும். அவர் மகளுக்குத்தான் திருமணம்.

மண்டபத்துக்குச்சென்றபின் தான் தெரிந்தது. திருமணம் முழுமையான சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களுடன் நடைபெறுவது! பெரிய திருப்பதி வெங்கடாஜலபதி படத்துக்கு முன்னால் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து எழுந்து கொண்டி ருந்தார்.மனைவியை அழுத்தமாக பெயர் சொல்லி அழைத்தார்.முழுக்க முழுக்க
ஒரு ஆதர்ச அப்பாவாக மாறி இருந்தார். அனைத்து கம்யூனிஸ்ட் நண்பர்களையும் அழைத்திருந்தார். நம்ப கொள்கையெல்லாம் என்கிட்ட இப்ப எதிர்பார்க்காதீங்க என்று சத்தம்போட்டு சிரித்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
அடடா வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் கொள்கை மாற்றம் கொள்ளவைக்கிறது? நல்லவேளை நமக்கெல்லாம் இந்தமாதிரி கொள்கை எதுவும் இல்லை :-)


யாரோ சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.
40 வயது வரை கம்யூனிசம் விரும்பாதவன் மண் !
40 வயதுக்கு மேல் கம்யூனிசம் விரும்புபவன் முட்டாள் !


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...